Het leven zoals het is....maar dan anders

test

2008-12-18T21:15:00.001+01:00

test

He did it again!

2008-11-06T00:23:00.000+01:00

Yes, je moet het maar doen, net op je verjaardag opnieuw in de kranten staan met je zoveelste comeback. Ik ben er jaloers op, want ik sta vandaag niet in de krant, en zeker niet met een comeback. Het enige dat ik kan is op mijn eigen blog een comeback maken, en dat zal ook maar voor 1 dag zijn.

Ik weet, ik val in herhaling, ik blijf immers een believer, maar we zullen volgend jaar nog wel eens verder praten over dit onderwerp!

Go Frank, go!

Gilbert wint Parijs-Tours

2008-10-12T21:32:00.002+02:00

Al was het maar voor mijn trouwe commentatoren, na Gilbert zijn fantastische overwinning deze middag, kon ik niet anders dan bloggen.

Dit betekent echter niet dat dit hier terug een actief forum wordt. De zin en creativiteit zijn nog steeds weg, of toch minstens onderdrukt.

Deze site zal echter steeds blijven bestaan, maar het zal voornamelijk een lege doos zijn, waar af en toe eens iets kleins en onverwachts zal uitkomen.

Eigenlijk een beetje zoals het Fortis aandeel de komende jaren...

't Is weer van dat

2008-09-21T22:06:00.005+02:00

Ik heb ooit eens op het werk mijn MBTI laten bepalen, voor wie niet weet waarover ik nu spreek, dat is een test om je levenshouding en gedragsstijlen te bepalen. Binnen die zogenaamde 16 mogelijkheden, kan je verder onderverdelen en ik, ja onvoorstelbaar, kwam uit op het type "vakman".

Dat klinkt allemaal mooier dan het in werkelijkheid is, want de vakman onderscheidt zich blijkbaar in: moeilijk dingen kunnen afwerken, lak hebben aan regels en procedures, van de hak op de tak springen, enthousiast aan iets kunnen beginnen tot hij iets anders ziet dat hem nog enthousiaster maakt, deadlines nodig hebben om te functioneren (moest mijn ma nu meelezen, ze zou begrijpen waarom ik nooit naar de les ging in mijn studietijd), enzovoort enzoverder.

Hier op deze blog komt dat goed tot uiting. Als ik over mijn loopervaringen schrijf of over de koers (en de Tour), dan komen de woorden als vanzelf. Op een gegeven moment, exact een jaar geleden, had ik er even geen zin meer in, en schakelde ik deze blog enkele versnellingen lager. Tot het enthousiasme dan plots weer kwam met die fotostrips.

Die kutcommentaar van vorige vrijdag over stoppen op hoogtepunt blablabla (ik weet van waar hij komt, dus lig er verder niet wakker van), is eigenlijk wel correct. Ik zit weer in een inspiratieloos moment.

De vakman in mij zegt dat het tijd is voor iets anders. De blograge is voorbij, reeds lang. De bloggers van het eerste uur zijn bijna allemaal uitgestorven of geëvolueerd. Ik ga mijn boel hier opkuisen en start binnenkort een andere site, anoniem, zonder foto's en verwijzingen van en naar mezelf. Vulgair, grof, confronterend, kortom de persoon die ik eigenlijk ben, maar niet durf zijn, omdat mijn MBTI me dat steeds verhinderd heeft!

En het eerste dat ik ga doen is de persoon van die kutcommentaar en plein public afmaken :-)

This is it. Ik barst van enthousiasme!

Kleinste man ontmoet langste benen ter wereld

2008-09-17T23:29:00.001+02:00

Wilfried, het idool

2008-09-14T22:50:00.002+02:00

Na het verschijnen van mijn blogje over Wilfried, enkele dagen geleden, stuurde de heer Ollie mij onderstaand artikeltje toe. Het beschrijft eigenlijk het karakter van Wilfried Wesemael en hoe hij zijn overwinning in de Ronde van Zwitserland 1979 behaald heeft. Heel mooi en ontroerend tegelijk.

Vooral dat laatste zinnetje over die leiderstrui...

Ik stel me vaak de vraag wat renners doen met al hun oude truien. Tegenwoordig worden die in verschillende exemplaren gemaakt, maar vroeger dienden de renners een ganse ronde met dezelfde trui te rijden. Ik verzamel dat soort truien en ik heb dat gedurende jaren, waarschijnlijk tot vervelens toe, subtiel vernoemd toen ik in zijn frituur aanwezig was. Na het natourcriterium van 2007 sta ik op mijn gemak een pak met ballekes naar binnen te spelen als Wilfried plots een tas bovenhaalt met daarin die gele leiderstrui uit de Ronde Van Zwitserland. Voor mij... Ik was groot en klein tegelijkertijd. Zelfs nu nog als ik eraan denk.

En daarom, beste lezertjes, zullen de frieten van Wilfried altijd de beste blijven van de ganse wereld!

Anale tietenblog

2008-09-11T22:34:00.005+02:00

Ik dacht dat ik een wielerblog had, maar niets is minder waar. Hieronder nog eens een log van op welke manier mensen vandaag via google op deze blog terechtgekomen zijn. Ik prijs mij gelukkig dat er tenminste nog enkele normale termen in terug te vinden zijn.

Er lopen toch nogal wat viezerikken rond op deze wereld, en het is verontrustend dat ze steeds op mijn site terechtkomen, want dat zegt minstens zoveel over mij als over hen.

23.08% tieten
10.26% rouwproces
5.13% priemende tieten
5.13% treinbegeleider
2.56% ilona meuleman
2.56% verboden fotos
2.56% blote wijven
2.56% gay antwerpen klein geschapen
2.56% freddy cartoons
2.56% bloedpenis
2.56% passie voetbal
2.56% tepels
2.56% anale puist
2.56% puist bij anus
2.56% tepels kathleen k3
2.56% sven o. string forum
2.56% overslagen bij verkoudheid
2.56% manson de wonderjaren
2.56% wim en kristel blog
2.56% macramé fles
2.56% de brabantse bulten , stad aalst 29 september wielertoerisme
2.56% de borsten van sabine
2.56% zoals standje 69 hoort
2.56% net blog ilona
2.56% puist
2.56% sprinttriathlon 2009

0.00% Jim De Bril mag volgend jaar niet meer mee naar den Tour van zijn madam want hij ligt onder de slasj

Lance, de waarheid!

2008-09-10T22:57:00.002+02:00

Wilfried, de renner

2008-09-09T22:47:00.004+02:00

Ollie heeft gisteren via de comments a walk in memory lane gemaakt. His, mine, and all of our friends'...

Wilfried is niet alleen van en voor ons, maar voor gans Aalst en omstreken een stukje geschiedenis, folklore in zekere mate. Waarschijnlijk heb ik er ooit wel al eens over geblogd hier, maar dat kan mij niet schelen, ik doe het lekker opnieuw. En over lekker gesproken, hij heeft nog steeds de beste ballekes van het land, gehaktballekes welteverstaan.

Wilfried Wesemael was een goed renner, maar geen winnaar. Hij heeft haast geen wedstrijden gewonnen. Ja, Kuurne-Brussel-Kuurne, of een etappe in de Ronde van Spanje. Als een Belg de dag van vandaag daar een rit wint, kraait iedereen victorie. Wilfried was een knecht, de superknecht zelfs van Jan Raas. In 1979 was hij gedurende een bepaalde periode outstanding en won hij zo maar eventjes de Ronde van Zwitserland. Probeer dat vandaag maar eens te vatten. En diene mens bakt nu gewoonweg frieten op de Hopmarkt van Aalst!!! Met verve!

Ik ben daar gedurende 10 jaar van mijn leven toch wel twee keer per week mijn calorieën gaan binnenpakken. Een pak met ballekes in tomatensaus, en als ik honger had nam ik er nog een bicky en twee vleeskroketten bij.

Ollie, bedankt man, je hebt me inspiratie gegeven voor niet minder dan 4 blogs! En honger, veel honger krijg ik er ook van!

Serena

2008-09-09T00:15:00.000+02:00

Dit blijft ondanks alles voornamelijk een wielerblog

2008-09-07T23:54:00.002+02:00

Federer naar kwartfinale US Open

2008-09-04T00:00:00.001+02:00

Koning

2008-09-03T00:07:00.001+02:00

Tommeken is back

2008-09-01T23:32:00.001+02:00

Saai

2008-08-31T22:07:00.004+02:00

Ik heb dit weekend niets heroïsch meegemaakt, Philippe Gilbert is slechts zevende geworden vandaag in de Vuelta, en in de wereld is er niet echt iets gebeurd vandaag waar ik via een fotostrip mee kan lachen. Nee serieus, het pad van een blogger is niet altijd bezaaid met rozen.

Het enige vermeldenswaardige is dat ik zaterdag persoonlijk het darmkanaal verwijderd heb van 36 scampi's (in feite is het bij eentje mislukt, maar dat smaak je niet). Per scampi mag je toch rekenen op een draad stront van pakweg 4 cm. Dat is dus een kleine anderhalve meter scampikak die door mijn handen gegleden is. Denk daar maar eens aan als jullie ergens een scampibrochette gaan eten!

Vandereycken mond gesnoerd door bondsvoorzitter

2008-08-28T23:12:00.002+02:00

Gilbert (niet de Phille)

2008-08-27T00:33:00.001+02:00

Dag 7: the voyage home

2008-08-25T23:12:00.002+02:00

De bedoeling was dat hier boven dit tekstje een fantastische animatie zou komen. Het creatief hoogtepunt van deze blog, jammergenoeg niet ontsproten aan mijn brein.

Maar als jullie gewoon wat rotsen en een meer zien, dan is er duidelijk iets misgelopen. Ik zie enkel maar wat rotsen en een meer en niets meer. 't Is te zeggen, wel meer, maar ook niet meer. Het vorige zinnetje was al veel minder creatief dan de foto-animatie.

Help...

Dag 6: de jacht op souvenirs

2008-08-21T23:10:00.002+02:00

Het Tourcircus was gepasseerd, alles en iedereen verliet Alpe d'Huez. Wij niet, want we konden enkel per volle week boeken, en na amper drie dagen reeds vertrekken, zou wat teveel van het goede geweest zijn. Dan maar eens met de skiliften naar het hoogste punt van de regio geklommen (Le Pic Blanc 3300 meter).

Ondertussen ook nog eens langs de aankomstzone gepasseerd. Even terzijde, als je naar de Alsemberg gaat, waar de Brabantse Pijl beslecht wordt, zie je misschien nog vaag het logo van de GB (de supermarkt) en de vroegere aankomstmeet op de weg staan. In de Tour ga je dat niet hebben. Waarom? Wel, omdat de eindmeet niet op het wegdek geverfd wordt, maar via een soort tape erop geplakt wordt.

Eens ik dat ontdekt had, was er geen houden meer aan. Uiteindelijk heb ik, na lang sukkelen, er een half cirkeltje van kunnen verwijderen (lees: redden van het vuilnis). Enkel jammer dat ik te korte nagels heb of gans de finish van Alpe d'Huez lag nu hier bij ons voor de deur...

De tafel

2008-08-20T22:56:00.001+02:00

Ik weet niet wat Sporza met die beruchte tafel vol handtekeningen doet. Als ik mij goed herinner hebben ze die vorig jaar voor het goede doel geveild. Op het einde van de Tour staan er toch al gauw enkele tientallen handtekeningen op. Een leuk hebbeding voor een wielerliefhebber, pleeg ik dan te denken.

Toen de live uitzending afgelopen was, en de Sporza ploeg het boeltje aan het opkramen was, begon het toch serieus te kriebelen. Als ik er nu mijn handtekening zou tussenzetten, zou iemand het opmerken? Zou binnen 50 jaar iemand aan zijn opa vragen welke rit die bewuste Rimbaloe gewonnen had in 2008?

Nog steeds de dag van de rit naar Alpe d'Huez

2008-08-19T20:29:00.003+02:00

Het is ondertussen al bijna een maand geleden, maar iedereen herinnert zich nog de demarrage van Carlos Sastre aan de voet van de klim naar Alpe d'Huez. Hij zou de rit winnen, en meer nog, de gele trui pakken (om hem niet meer af te staan).

Ons hotel bevond zich net naast dat waar CSC logeerde. En al wie naar Tour 2008 gekeken heeft, weet dat Lieven Van Gils elke avond naar het hotel van de winnaar ging voor een interview. Ik wist dat ook...

Dus wij die avond even een kijkje gaan nemen in dat hotel. En ja, in de lobby stond de beruchte interviewtafel waarrond de ploeg van Sporza de camera's reeds aan het opstellen was. Het duurde bijgevolg niet lang vooraleer gans de lobby vol ramptoeristen stond, wij inbegrepen. Hoe zouden we ons hier kunnen uit redden? Hoe zouden we erin slagen om niet weggejaagd te worden straks? De uitzending zou immers live plaatsvinden.

We ploften ons neer in de zetels van de lobby, pakweg anderhalve meter achter de camera's, maar wel aan de andere kant dan waar al het volk stond. We were just there minding our own business, you know. Net voor de uitzending diende al dat volk de ruimte te verlaten. Iedereen, behalve wij...

Toen het interview met Sastre live uitgezonden werd, zaten wij een dikke meter achter hem. Stel je voor, opeens een bord dat door het beeld schuift met daarop de tekst rimbaloe.be, het zou wat geweest zijn. Het ontbrak me echter aan lef, en vooral ook aan een bord met die tekst op.

Alleszins, dit was de kers op de taart, ik heb toch maar weer lekker een foto met de Tourwinnaar kunnen versieren. Ik sta er misschien wat janetterig op, maar ik heb gelukkig toch niet meer dat rode T-shirt aan.

En ik was er ook

2008-08-18T23:23:00.000+02:00

Dag 5: de rit naar Alpe d'Huez

2008-08-17T23:21:00.002+02:00

Oilsjt Carnaval in de Alpen, JDB was here en iedereen heeft het geweten!

Het stinkt hier

2008-08-14T23:14:00.000+02:00

Ikke!!!!!!!!!!!!

Dag 4: de beklimming van Alpe d'Huez

2008-08-13T23:52:00.001+02:00

Alpe d'Huez, de legendarische Alpencol. Eenentwintig haarspeldbochten, een klim waar maar geen einde aan lijkt te komen. Ook hier hadden we geluk en hadden we een hotel op de top kunnen boeken. Vorig jaar in oktober, daags na de bekendmaking van het rittenschema, hadden we onze reservatie reeds vastgelegd. Het leven is aan de snelle en aan de durvers.

Dinsdag 22 juli, daags voor de rit, zouden we de col zelf beklimmen. Jim De Bril is die ochtend opgestaan met superbenen. In een impulsieve bui besliste hij een ritje van 105 km te doen met daarin eerst de Croix de Fer en tenslotte Alpe d'Huez zelf. Ik zou hem die dag niet meer voor het donker terugzien. Ikzelf kan mijn krachten beter inschatten, dus ik heb het enkel gehouden op Alpe d'Huez zelf.

Tijdens mijn afdaling sloeg het noodlot echter toe. Op een gegeven moment moet ik ergens op topsnelheid (ahja) over iets gereden zijn. Een riooldeksel of een zatte Hollander of zo, ik weet het niet, maar het voelde niet goed aan. Wat later kwam iemand mij vertellen dat er iets mis was met mijn achterwiel. Ik stopte, en zag meteen dat ik een spaak kwijt was en een slag in mijn wiel had. Van pure miserie heb ik er dan mijn ketting ook nog afgetrapt. De Groene Pijl liet me hier duidelijk in de steek. Waarom net vandaag? Uiteindelijk heb ik er de ketting terug opgekregen, heb ik mijn achterrem opengeklikt, maar omdat er teveel speling op mijn wiel zat, bleef dit slepen tegen de rem. In een afdaling niet echt een probleem, maar een beklimming had ik er liever toch niet mee gedaan, vraag dat maar aan Dirk De Wolf (voor wie zijn wielergeschiedenis nog kent - "schoein landschap"). Beneden in Bourg d'Oisans mijn eerste fietsenmaker bezocht. Hij kon me echter niet verderhelpen. Blijkbaar heb ik geen alledaagse spaken.

Ik vroeg hem dan maar mijn rem volledig open te draaien. Scheef wiel of niet, klimmen zou ik doen. Aldus geschiedde. Ik ben de klim opgeraakt, in tegenstelling tot Jim De Bril, die wat te weinig calorietjes binnengenomen had en de man met de hamer tegengekomen is.

Ik heb hem opgewacht aan het hotel met een Twix in mijn hand. Nadien heb ik hem naar binnen gedragen, hem in bad gestoken, voor hem gekookt en hem in zijn bedje gelegd. De dag nadien was hij weer de oude.

Volledig terzijde

2008-08-12T23:46:00.003+02:00

Ik durf mij niet voorstellen wat dit is. Wat ik wel weet is dat ik deze foto niet getrokken heb, en dat het niet mijn vlees is, ik heb immers nergens sproeten.

Alleszins, het is weer een van die fotootjes die op mijn toestel verzeild geraakt zijn...

Op naar Alpe d'Huez dan maar zeker? Morgen laten we Prato Nevoso achter ons en gaan we naar de echte Alpen, waar de beslissing in deze Tour zal vallen.

Welk van volgende gesprekken vond echt plaats?

2008-08-11T23:42:00.002+02:00

Me, myself and Cadel

2008-08-10T23:36:00.003+02:00

We hadden onze foto's, onze handtekeningen en ons plezier gehad voor de dag. De rit was reeds anderhalf uur voorbij, en alle ploegwagens waren terug verdwenen. Moe maar voldaan keerden we terug naar ons hotel.

Onderweg dienden we voorbij het podium te lopen. Er was echter duidelijk iets aan de hand: een ganse meute persfotografen en journalisten drumde zich rond een containertje. Wij deden dus hetzelfde, kuddebeesten die we zijn...

Wat bleek: er was nog een renner op de dopingcontrole, en dat was niemand minder dan Cadel Evans. Yes, hier was mijn kans op een foto met de toekomstige Tourwinnaar.

Zijn vrouw was er ook en ze wijst me de weg: "Rimba, vlug, langs daar moet je gaan!". Cadel stapt weg, afgeschermd door zijn bodyguard Serge. De pers errond met hun zware apparatuur en ik met mijn klein Ixus 400 toestelletje. De journalisten verdwenen één voor één uit de hoop, en plots stond ik daar, helemaal alleen naast Cadel. Ik waag mijn kans, leg mijn hand op zijn schouder, en vraag hoe het met die schouder gesteld is. Hij bekijkt me, lacht even vriendelijk en antwoordt: "Getting better every day".

Dan heb ik hem laten gaan. Het grote geluk dat ik toen had, was dat die Amerikaanse (je weet wel, die heimelijk verliefd was op Jim De Bril) van dit ganse tafereel een foto genomen heeft. Dus vanaf dan moesten we vriendelijk zijn tegen haar, ik moest die foto immers te pakken zien te krijgen.

Dag 2: nog fotootjes

2008-08-07T23:30:00.001+02:00

Als je zelf op de foto wil staan, moet je je toestel aan iemand anders geven. Jim De Bril is gelukkig op dat vlak nogal down to earth, dus in ruil voor een pintje doet hij alles. Het enige nadeel (hoewel) is dat je dan achteraf tot je grote verbazing nogal wat andere foto's ziet verschijnen ook.

Als ik zou moeten kiezen tussen Renaat Schotte en deze dame van ik weet niet welke buitenlandse zender, het zou eigenlijk niet echt een keuze zijn...

Tja, De Bril is dus nen tetteman.

Coucke en Planckaert met de glimlach. Evans had weliswaar net zijn gele trui verloren aan Frank Schleck, maar de verschillen waren uiterst miniem, en vooral: Lotto zou het gewicht van de koers niet meer dienen te dragen nu. Bovendien had Planckaert hier nog zijn rijbewijs. Of toch zijn toelating om in de Tour chauffeur te spelen.

Deze heb ik getrokken. Een Amerikaanse toeriste had duidelijk geheime gevoelens voor Jim De Bril. In gedachten is ze hem echt wel aan het kussen.

En die Amerikaanse toeriste kon zelf ook goed trekken, foto's welteverstaan. Hier een mooie van Jim and myself.

Dag 2: de etappe

2008-08-06T23:30:00.003+02:00

Eens terug boven op de berg snel een douche genomen (elk apart), iets gegeten en dan naar de rit gaan kijken. We hebben gegokt die dag, het mag gezegd worden, zwaar gegokt. Het moet immers zowat de eerste bergetappe in jaren geweest zijn waar ik totaal niets van gezien heb. En waarom? Wel, omdat we dus gegokt hebben die dag.

We hadden ons geposteerd 200 meter voorbij de finish, in de zone van de ploegbussen, ik zou immers koste wat kost een foto hebben met mij en de Tourwinnaar. Dus met onze wereldontvanger de rit gevolgd op de NOS (omdat Sporza blijkbaar geen moeite doet om op de korte golf uit te zenden). Mijn aandacht viel al snel op twee bestelwagens: eentje van Lotto en eentje van CSC. Je mag nooit op twee paarden tegelijkertijd wedden, dus CSC leek me interessanter, want dat ene paard bestond immers uit meerdere interessante kleinere paardjes.

De rit eindigt, en de pers komt van alle kanten toegestroomd. Plots beginnen de renners binnen te sijpelen, gevolgd door nog meer pers. Een paniekerige Erik Zabel kijkt me vragend aan. Ik maak mijn schouders breed en begeleid hem naar zijn ploegbus. Wat later komen Carlos Sastre en Andy Schleck aan. Sastre zal de Tour echter nooit winnen, dus ik concentreer me op kleine Schleck. Na de interviews vraagt hij me even met hem te poseren, wat ik graag doe. Ooit zal hij de Tour winnen, ook dat staat in de sterren geschreven.

Dag 2: de beklimming

2008-08-05T23:07:00.003+02:00

Als je ergens logeert bovenaan een col, en je zou deze graag met de fiets beklimmen, dan is het redelijk logisch dat je eerst de afdaling tot een goed einde brengt. En dan bedoel ik niet met de wagen.

Dus wij die bewuste zondagochtend met onze fiets naar beneden. Het was echter de dag van de etappe zelf, en het volk stroomde reeds van alle kanten toe. Bovendien was de berg nog niet afgesloten voor het verkeer, en was de organisatie nog volop in de weer met dranghekkens te plaatsen. Voeg daar nog eens het Italiaans gebrek aan organisatie en het teveel aan furie toe, en je hebt pure chaos op het traject.

Het heeft welgeteld anderhalve minuut geduurd of ik lag al op de grond. Een onnozelaar vóór mij die bruusk in de remmen moest, ik die niet meer kon uitwijken, en bovendien ik die veel te lomp ben om tijdig uit mijn klikpedalen te raken. Gevolg: groene pijl en rijder vanuit stilstand simpelweg op de grond. Gelukkig zat er dus geen snelheid achter of mijn rechterschouder en -bil zouden eruitgezien hebben zoals bij Evans enkele dagen eerder (bij hem was het dacht ik zijn linkerkant).

Uiteindelijk toch beneden geraakt en nadien weer boven. Da's immers niet altijd even simpel, zelfs al heb je goede benen.

Dag 1: de lange rit

2008-08-04T23:16:00.004+02:00

Na twee jaar bloggen heb ik eindelijk de "uitgesteld publiceren" functie ontdekt. Dus wat jullie hier de komende twee weken te lezen gaan krijgen, is reeds lang op voorhand geschreven, ikzelf ben immers in vakantie (lees: zonder internet). Net zoals eigenlijk alles reeds lang op voorhand geschreven was. De ontmoetingen met alle grote wielrenners, de fantastische beklimmingen van de alpencols, alles stond gewoonweg in de sterren geschreven...

Vrijdagavond 18 juli kropen we in de wagen voor een lange rechtstreekse rit tot Prato Nevoso, Italië, waar zondag de etappe zou aankomen. Na de nacht doorsparteld te hebben, kregen we het moeilijk bij het krieken van de dag, en onze maag lag helemaal overhoop door alle legale en illegale troep die we hadden ingenomen om wakker te blijven. We voelden dat we elk moment in slaap zouden vallen achter het stuur. Maar dan, plots, als een geschenk uit de hemel, passeerden we de afrit "Kriegstetten" (zie enkele artikels hieronder) en we waren weer klaarwakker. Een kinderhand is snel gevuld en de laatste kilometers naar Prato Nevoso verliepen dan ook onder een gemoedelijke stemming.

Na een reis van 16 uur (pitstops inbegrepen), kwamen we eindelijk aan op onze kamer. Wij zaten voor alle duidelijkheid in een afgewerkt hotel. Van vastgoedcrisis is in Prato Nevoso trouwens blijkbaar weinig te merken als je die foto bekijkt.

Enkele uurtjes slapen was toen het enige dat ons nog interesseerde, want de ochtend erop zouden we zelf de col beklimmen...

Leontien

2008-08-03T23:51:00.002+02:00

Vorige maandag op het criterium in Aalst nog een bekende persoon tegen het lijf gelopen. Wie een beetje het wielrennen volgt, kent ongetwijfeld Leontien Van Moorsel. Wereldtitels, klassiekers, Olympische titels, noem het op en ze heeft het gewonnen. Wel, de dame in kwestie liep vorige maandag gewoon tussen het publiek. Meer nog, ze vond ons zo sympathiek dat ze in de buurt bleef. Eerst hebben we haar volgegoten met alcohol en dan hebben we haar gebruikt om van dichtbij foto's te kunnen maken van alle renners (die haar uiteraard nog kenden).

Bijgevoegd enkele foto's van Leontientje. De tweede vrouw die op de foto staat met Steegmans is een of andere groupie veronderstel ik.

Sabotage

2008-07-31T22:45:00.000+02:00

Zondag 20 juli 2008, Jim De Bril en Rimbaloe hebben net genoten van een dagje rust en vakantie in het Italiaanse ski-oord Prato Nevoso. Jim De Bril vraagt aan zijn makker of hij even een foto van hem kan nemen, als bewijs voor zijn vrouw dat hij er weldegelijk aanwezig was. Net op het moment dat Rimbaloe de foto trekt, komen er enkele onnozelaars door het beeld lopen. Die met zijn hond had me nog bijna een kopstoot gegeven ook. Naar Jim De Bril riep hij iets over zijn keel oversnijden als hij op de staart van zijn hond zou trappen. Ik heb er verder niet veel van verstaan want ik stel me meestal discreet op bij dit soort aangelegenheden. Alleszins, ik vind dat de mensen tegenwoordig niet veel respect meer hebben voor elkaar.

Nys

2008-07-30T22:31:00.003+02:00

Vandaag verscheen er op het net een bericht dat een zestienjarige jongen gisteren op een of ander Nederlands wielerforum zou geschreven hebben dat Sven Nys door de UCI betrapt werd op het nemen van groeihormoon. De puber zou het ergens op een Belgische site opgepikt en zomaar klakkeloos overgenomen hebben. Op zich een scheet in een fles, maar niet voor Sven Nys, die blijkbaar een proces zou aanspannen tegen de verantwoordelijken. Wedden dat hij uiteindelijk niets zal ondernemen? Het kost hem enkel maar energie, die hij veel beter in zijn voorbereiding op Peking zou investeren.

Wie zin heeft zou af en toe eens op de site van "Het Laatste Nieuws" de commentaren op de wielrenartikels moeten lezen. Daar zit een aantal achterlijke debielen op waartegen ook een proces zou moeten aangespannen worden, of misschien eerder tegen hun ouders voor die ene keer teveel sex. Doch dit geheel terzijde.

Langs de andere kant heeft het mij toch weer even aan het denken gezet. Stel dat diezelfde Hollandse puber op een "andere" Belgische site ook dingen zou overnemen, bijvoorbeeld over een zekere Belgische renner die nogal wat last heeft van acne, of over een mogelijke overstap van Boonen naar CSC, of godbetert over de dikke tetten voorliefde van Jim De Bril, zou ik mij dan ook aan een proces mogen verwachten? En ik dacht morgen net te lachen met de kopstoten van Cadel Evans.

Gelukkig plaats ik al deze berichten onder een pseudoniem en is hier nergens een foto van mezelf te bespeuren.

Natourcriterium Aalst

2008-07-29T23:00:00.002+02:00

Durf nu nog eens zeggen dat ik hier altijd kom lachen met Philippe Gilbert. Deze foto werd gisteren genomen net na ik hem gered had uit de handen van een al te opdringerige vrouwelijke Bambrugse fan. En als je even kijkt naar de Phille zijn hand, dan begrijp je pas echt dat het feit dat de Bambrugse vrouw hem koud liet, niet aan die vrouw haar gedrag lag, maar simpelweg aan het feit dat ze een vrouw is.

Mij eerst heel bedeesd komen vragen of hij even op de foto mag met die lieve mooie en absoluut niet op haar vader lijkende kleine meid, maar ondertussen gewoonweg van de situatie gebruik maken om met zijn hand die van mij te strelen, de geniepigaard!

Maar verder is hij toch een ijzersterk en uiterst sympathiek renner, dat mag eerlijk gezegd worden.

Hot news

2008-07-29T00:41:00.003+02:00

VAN ONZE REPORTER IN DE TOUR - Vorige week woensdag, tijdens de koninginnerit naar Alpe d'Huez, konden wij de hand leggen op een foto, getrokken door een toevallige voorbijganger. Groot was onze verbazing toen bleek dat niemand minder dan Tom Boonen zich onder de toeschouwers bevond, bovendien in CSC uitrusting. Sinds de cocaïne affaire waren de banden met Patrick Lefevere en het hele QuickStep team duidelijk vertroebeld. Een breuk zat er dan ook aan te komen. De geruchten dat Tom Boonen bij het CSC team van Bjarne Riis zou tekenen bleken uiteindelijk ook realiteit. Tom Boonen zelf wenste geen commentaar te geven: "Ik wens geen commentaar te geven!". De andere persoon op de foto was reeds in de massa verdwenen vooraleer we de kans kregen hem enkele vragen te stellen.

Kriegstetten

2008-07-28T00:11:00.002+02:00

Het dorp bestaat echt, we zijn er zelfs voorbijgereden!

Dit enkel om te zeggen dat we ons weekje Tour overleefd hebben. We hebben weer tal van interessante en oninteressante avonturen beleefd. Alles zal hier eerstdaags aan bod komen, ongetwijfeld.

Nog snel snel

2008-07-18T21:58:00.005+02:00

Vergeet de blonde pruik. Tijdens het rommelen tussen mijn Carnavalsoverblijfselen, vond ik ons thema van 2006 terug en dat had nu net toevallig met wielrennen te maken. Dus als je ergens zo een oranje tijdrithelm door het beeld ziet lopen, schaam u gerust in mijn plaats.

Voila, we zijn ermee weg nu!

Merci Riccardo

2008-07-18T00:16:00.003+02:00

Sinds wij naar de Tour gaan, valt er altijd wel wat te beleven, vooral dan op gebied van verboden middelen. Na Landis in 2006, was er Vino in 2007 en nu dus mag Ricco opkrassen. Monfort kan weer beginnen dromen van de witte trui.

Alleszins, we laten het niet aan ons hart komen. Vrijdagavond (vandaag dus) vertrekken we richting Prato Nevoso. We gaan de reis ook in één ruk doen, dus liever geen dopingcontrole. Zondag komt de etappe aan op deze col van eerste categorie. We gaan deze 's ochtends beklimmen en in de namiddag volgen we de rit ergens op de col. Maandag rijden we door naar Alpe d'huez, dewelke we dinsdag gaan beklimmen en woensdag volgen we de rit ter plaatse. Donderdag als dessert nog de Galibier en dan zal het weer mooi geweest zijn. Te mooi misschien, want wie weet schiet er na de eerste kilometer klimmen een verrekking in mijn kuiten, en zal ik, met opgeheven hoofd weliswaar, de strijd dienen te staken...

Het doel is deze keer niet een foto met een toprenner, maar simpelweg gewoon met mijn naam in beeld komen op het wegdek, zoals op onderstaande foto. Ik twijfel nog of ik mijn gele K3 pruik van afgelopen Carnaval zal meenemen, dus als jullie die toevallig in beeld zouden zien verschijnen, you know who it is.

Ik tracht uiteraard via internet af en toe iets te plaatsen, maar indien dat niet lukt, zal het hier een weekje windstilte zijn.

Ciska en Gringo getrouwd

2008-07-16T23:46:00.000+02:00

Miss Universe

2008-07-15T23:42:00.003+02:00

Tour de France

2008-07-14T23:27:00.003+02:00

Stijn Devolder mag zijn klassementsambities sinds deze namiddag laten varen. Een rit zal hij echter wel nog binnenhalen. Het verhaal gaat als volgt. De eerstvolgende zware bergrit, volgende zondag, met aankomst op Prato Nevoso, zal hij net vóór de laatste beklimming een aanval plaatsen. Hij zal echter gecounterd worden. De rit nadien zal hij rustig in de "bus" recupereren zodat hij voor het klassement absoluut geen bedreiging meer vormt (zelfs niet voor een top 10 notering), maar dan, beste lezers, woensdag 23 juli, zal hij zich in de Tourgeschiedenis schrijven. De koninginnerit in de Alpen, met aankomst op Alpe d'Huez, zal hij zich aan een monsterontsnapping wagen die op een gegeven moment 15 minuten voorsprong zal krijgen. Als laatste overlever van die vlucht zal hij ook de etappe winnen. Zo staat het althans in de sterren geschreven.

En wij zullen het vanop de eerste rij beleven. We vertrekken dit weekend immers voor ons jaarlijks weekje Tour de France. Jim De Bril hoopt op de fiets wraak te kunnen nemen op mijn toch wel fantastische loopprestaties, maar hij weet niet dat ik de laatste weken als een bezetene getraind heb. Dit jaar zal hij mij niet op een half uur rijden in de cols. Maximum 29 minuten geef ik hem!

Indien nodig ben ik zelfs bereid mijn benen te scheren!

Maandag

2008-07-14T00:28:00.003+02:00

Het zit hem in de details

2008-07-10T22:48:00.003+02:00

Niet iedereen heeft het in zich om het te kunnen schoppen tot professioneel wielrenner. En niet ieder professioneel wielrenner heeft het in zich om het te schoppen tot een echte kampioen, iemand die de geschiedenis ingaat met heroïsche overwinningen, iemand waarvan men de exploten jaren nadien nog blijft oprakelen, iemand die ons kippevel blijft bezorgen, ook wanneer er reeds generaties andere renners de revue gepasseerd zijn.

Soms zit het verschil hem in de details. De foto's van gisteren waren dan ook eerder symbolisch bedoeld. Philippe Gilbert is er vorig weekend immers net niet in geslaagd die zo gegeerde gele trui te veroveren. Waarom niet? Omdat hij nog dat allerlaatste beetje maturiteit mist om een Valverde op zijn eigen terrein te kunnen verschalken, omdat hij nog afscheid moet nemen van enkele jeugdige hindernissen. En eens die verdwenen zijn, zal Gilbert de grote kampioen worden die velen in hem zien.

Het verschil in de twee foto's heeft te maken met de reclame op zijn zadel. Haast onleesbaar, maar via ingewikkelde pixelvervangende programmatuur zijn we erin geslaagd de sponsor opnieuw duidelijk zichtbaar te maken. Eerlijkheid gebiedt ons echter erbij te vermelden dat deze tekstregenerator slechts een waarschijnlijkheidspercentage van 97,23% heeft, dus een verkeerde voorstelling van de realiteit is in deze dan ook niet uitgesloten.

Het kleine detail dat Philippe Gilbert nog zoekt om een ultieme kampioen te worden is ... (hier klikken).

Op aanvraag

2008-07-09T23:29:00.008+02:00

Speciaal voor de superfans eindelijk een Tour de France montage, meer zelfs, een Philippe Gilbert foto. En nog meer, zelfs twee Philippe Gilbert foto's. Het heeft bloed, zweet, tranen en bereidwillige hulp van een waar professioneel fotobewerker gekost, maar de aandachtige lezer (kijker) had uiteraard reeds opgemerkt dat er een groot verschil is tussen beide foto's.

Weet iemand hetwelke?

Nog meer Wimbledon

2008-07-08T23:02:00.002+02:00

Wimbledon

2008-07-07T23:45:00.003+02:00

Nog meer Ingrid

2008-07-06T23:15:00.002+02:00

Ingrid

2008-07-03T23:16:00.002+02:00

2008-07-02T23:15:00.002+02:00

2008-07-01T22:46:00.002+02:00

Nieuwe wegen

2008-06-30T23:37:00.004+02:00

Bloggen is altijd leuk geweest, in het begin zelfs zeer leuk en ja, bovendien verslavend. En ik hoop voor de mensen die hier vaak komen lezen dat ze dat ook altijd graag gedaan hebben. Maar hoe grappig, origineel en subliem die artikels bijwijlen waren (het stinkt hier weer), de fotoblogs van afgelopen week zijn simpelweg veel leuker om te maken, en vooral veel toegankelijker. Ja, wie mij kent, vindt het misschien leuk om mijn sportieve escapades te volgen of over de puisten van Philippe Gilbert te lezen, maar geef toe, een foto van Tom Boonen met een vuist in zijn kont is immens veel toegankelijker (de foto he, niet de kont).

Wat dit laatste betreft, in Humo heb je elke week de rubriek "Leve de Legende", waar je zelf een foto van tekst(ballonnetjes) mag voorzien. De leukste worden op de site geplaatst en de allerbeste krijgt bovendien een vermelding in de HUMO zelf.

Vorige week was het een foto van Boonen op de massagetafel. Groot was onze verbazing echter toen we niet geselecteerd werden met onderstaande inzending. Gewoon niet grappig genoeg, of zou het kunnen dat zelfs het grote HUMO zichzelf censuur oplegt?

We don't care, zolang we ons maar amuseren. En daar draait het allemaal toch om nietwaar?

BK wielrennen, een impressie

2008-06-29T21:50:00.003+02:00

It's friday!

2008-06-26T23:31:00.003+02:00

Het "plat" van de wereld

2008-06-25T23:32:00.006+02:00

Yep, dit zijn inderdaad allemaal onze eigen brouwsels. Met even te googelen kom je er dus niet. Althans, je zal ze misschien wel vinden, maar dan nadat ze eerst hier verschenen zijn, wat uiteraard goed is voor onze eigenwaarde. Ja, we hebben zelfs al de Humo site gehaald, weliswaar nadat we hen eerst platgespamd hadden, maar dat doet er niet toe, het doel heiligt immers de middelen.

Geen gat zonder suppo

2008-06-24T22:29:00.003+02:00

En onze vriend Ollie begint de smaak ondertussen goed te pakken te krijgen. Zo goed zelfs dat enkele van zijn ontwerpen niet doorheen de censuurcommissie geraakt zijn. Onderstaande wilden we u echter niet onthouden.

Wat u niet in Humo zag vandaag

2008-06-23T23:49:00.004+02:00

Dames en heren, aanschouw hieronder het eerste hersenspinsel van Ollie. OK, grafisch is er nog heel wat werk aan de winkel, maar er zit duidelijk talent in deze jongeman.

Het leven zoals het is: Oranje

2008-06-22T22:05:00.003+02:00

Ollie heeft me al meteen zwaar in de steek gelaten door zomaar te beslissen niet op het werk aanwezig te zijn vorige vrijdag. Gelukkig was er nog zoiets als Oranje...

De laatste der gespottenen (of zoiets)

2008-06-19T23:04:00.006+02:00

Lang geleden dat ik hem nog eens gezien had, mijn vriend de streaker stalker. De joligaard loopt blijkbaar graag over vleugels. Jammer dat het net geregend had. Ik vrees dat we hem nu voorgoed kwijtgespeeld zijn.

Ik heb vandaag eens met Ollie gepraat, en hij is eindelijk op mijn aanbod ingegaan om mee te schrijven aan deze blog. OK, de waarheid is dat hij bij het lezen van dit bericht eerder verrast zal reageren, we hebben immers helemaal niet met elkaar gepraat. Maar dat is slechts een klein detail in het groter geheel. Het ligt in de bedoeling volgende week nog eens naar aloude gewoonte dagelijks te bloggen, en meerbepaald een soort van fotoblog in ware "Humo's Gat van de Wereld" stijl te maken. Ollie is de enige persoon die ik ken, die nog platter is dan ik (behalve uiteraard van buikomvang), dus de geknipte man om het niveau hier op peil te houden. U weze gewaarschuwd.

Hopelijk is hij volgende week niet in verlof, want anders sta ik hier weer schoon met al mijn beloftes.

The stars and me, zoals beloofd

2008-06-17T19:43:00.007+02:00

Reeds de eerste dag word ik plots voorbijgewandeld door niemand minder dan Mary Pierce. Tegen de tijd dat ik mijn fototoestel bovengehaald had, was ze echter reeds voorbij.

Om me nog wat extra te jennen doet ze op onderstaande foto de opslagbeweging met haar benen. Het linkervoetje mooi gebogen achter het rechtervoetje. Jaja, typisch Mary Pierce, ik ken haar wel hoor.

Nog meer tennissers in Tunesïe terug te vinden. Bjorn Borg zou echter eens moeten beseffen dat dat lange haar echt geen mode meer is.

Ziehier ons aller Frieda Van Wijck. Elke avond "De Laatste Show" moeten presenteren, het is allemaal niet evident. Gelukkig kon ze nadien genieten van een mooie vakantie in het bijzijn van veel knappe mannen.

Ik heb lang getwijfeld of ik onderstaande foto's wel zou durven vertonen. Het betreft hier immers mijn idool Peter Van Petegem. Sinds hij vorig jaar zijn actieve wielerloopbaan beëindigd heeft, is hij blijkbaar echt in een zwart gat gevallen. Hij is een nieuw leven begonnen als Tunesisch bordenafwasser op een toeristenboot.

Het spreekt voor zich dat niemand het hem dan ook kwalijk zal nemen dat hij af en toe zijn toevlucht neemt tot verboden middelen als daar zijn sigaretten.

Pitta met looksaus

2008-06-15T23:02:00.005+02:00

Voetbalclub Chelsea heeft een nieuwe coach. En niet zomaar de eerste de beste. De Braziliaan Scolari, in 2002 met zijn vaderland nog wereldkampioen geworden (nadat ze in de 1/8 finale totaal onverdiend België uitgeschakeld hadden) en sindsdien trainer van de Portugese nationale elf. De Gene Hackman lookalike is ook doodeerlijk als hij het over de redenen van zijn overstap naar Chelsea heeft. Hij doet het namelijk ook voor het geld. Hij is er immers 59 momenteel en wil binnen maximum 5 jaar met pensioen kunnen gaan.

Bij Chelsea zal hij 6 miljoen euro per jaar verdienen, en gezien zijn palmares van de laatste jaren, zal hij in het verleden al minstens zoveel verdiend hebben. Ik vraag mij echt af wat die mens van plan is met zijn geld te doen als hij met pensioen gaat. Een Afrikaans land van eten voorzien? Cocaïne leveren aan gans het wielerpeloton? Jim De Bril leren lopen?

Ik probeer er niet wakker van te liggen. Morgen immers gratis kebab bij onze Turkse vrienden. Die hebben na vanavond pas echt reden tot vieren. Wie het EK voetbal niet volgt, zal mijn vorige zin uiteraard niet begrijpen, maar er zijn ergere dingen in het leven, nl een vrouw die looksaus niet naar waarde kan schatten.

Yanina

2008-06-12T22:27:00.002+02:00

Dat noem ik nu eens een opwindende quadriceps!

Who needs Kim or Justine when you have Yanina!

Klein maar fijn detail

2008-06-11T21:11:00.005+02:00

Toen ik daarnet een kleine selectie aan het maken was van alle bekende mensen die we op reis gespot hebben, stootte ik op bovenstaande foto. Er is iets dat hier speciaal in het oog springt (alvast toch bij mij). Kijk eens goed. Het spreekt uiteraard voor zich dat het niet evident is de aandacht van het prachtig gebouwde mannelijke lichaam af te wenden, dus ik zal jullie helpen. Tracht eens in te zoomen op de interessante details.

Indien u dit hier als eerste detail zag, dan is daar niets verkeerd mee, u bent een volledig gezonde man of uiterst interessante lesbiënne. Maar we gaan even verder.

Jaja, de geest van Louis-Paul Boon was zoals eerder gezegd volop aanwezig die week, en de man zou wat hieronder volgt ook zeer zeker kunnen smaken hebben...

De dame helemaal achteraan op de foto heeft ofwel een zeer bizar bikinibroekje, ofwel heeft ze zonne-allergische schaamlippen, ofwel heeft iemand van de aanwezige sporters op een erotische plaats zijn wit poeder achtergelaten. Het heeft ook wat weg van een appel op een pruim. Maakt eigenlijk niet uit wat het is, ik vind het in ieder geval een klein maar fijn detail.

Binnenkort

2008-06-09T23:32:00.003+02:00

Er is te veel voetbal op televisie, en te weinig tijd om online te komen, laat staan te bloggen. Daarom grijp ik de komende dagen dan maar terug naar de gemakkelijkheidsoplossing, namelijk foto's. Eén beeld zegt meer dan duizend woorden, en foto's bieden van nature nogal wat bladvulling ook.

Morgen, of overmorgen, krijgen jullie dan ook wat Tunesische vakantiekiekjes te zien, te beginnen met al de bekende medemensen die ik elk jaar op vakantie tegen het lijf loop. Sporters, acteurs, mediafiguren, dit jaar heb ik mijn voorzorgen genomen en had ik steeds mijn camera bij de hand. In bijwijlen ware paparazzistijl heb ik foto's genomen van alles en iedereen, wereldsterren inbegrepen. En ja, uiteraard was er ook een wielrenner aanwezig, en neen, het was niet Philippe Gilbert of Maxime Monfort. Het was iemand met een veel groter palmares.

Dit alles en nog veel meer binnenkort hier te bezichtigen.

Rijbewijs

2008-06-06T00:31:00.003+02:00

Nu ben ik toch de allereerste zeker??????

Psychologie

2008-06-04T00:16:00.003+02:00

Ziehier enkele extracten uit het mailverkeer van de laatste dagen, tussen de genaamden Jim de Bril en Rimbaloe.

Maandag 2 juni:
Rimbaloe: 1h48m49s (in werkelijkheid was het een nog groter lettertype).
JDB: wadistjong!

*Hier eindigde het gesprek*

Dinsdag 3 juni:
Rimbaloe: 1h54m21s = 21,09 km => snelheid = 3,075 m/s

=> 1h48m49s = 20,077 km

21,09 km - 20,077 km =

1013 meter (ook hier was het lettertype in werkelijkheid groter).

1013 meter is lang!!!!!!!!!!

JDB (26 minuten later):

JDB = 95 kg

Rimba = 70 kg
1 kg = 0,25 m/s rapper op 21km

25 kg x 0,25 m/s = 6,25 m/s rapper op 21km

6,25 m/s = 1,73 km/h

e=mc³

x= a+b ² ..... dwz dat 1h48m49s bij Rimbaloe overeenkomt met 1h37m25s bij JDB
Tot noste joar!!!!

*Ik vind het erg dat Jim De Bril hier 26 minuten op moeten zoeken heeft, want e=mc² en niet mc³. En gezien ik niet aan de snelheid van het licht voortbewoog, zullen mijn massa en energie niet exponentieel toegenomen zijn. Dit alles werd mij daarnet nog bevestigd door de heer Bruneel, leraar fysica aan het Atheneum in Aalst in 1992. Los hiervan houdt hij ook geen rekening met het feit dat zijn meergewicht hem een voordeel verschaft volgens de wet van Newton die zegt dat een lichaam in beweging uit zichzelf in beweging tracht te blijven. Probeer maar eens 95 kg in bedwang te houden. En last but not least stuwt zijn extreme winderigheid hem als een raketbooster naar voor, wat hem minstens 10 minuten moet bevoordelen tov mij.*

Mc Pride Run

2008-06-01T21:54:00.008+02:00

Vorige zondag ben ik mentaal en fysiek volledig onderuitgegaan op de 20 km van Brussel. Maandag kon ik geen trap meer af van de verzuring in de benen, dinsdag ben ik na het werk meteen in bed gekropen met een hoofd dat op ontploffen stond, woensdag besliste mijn vrouw dat ik onder geen enkel beding vandaag (zondag 1 juni) aan de Mc Bride halve marathon zou deelnemen, donderdag heb ik me net zoals 1 miljoen andere Vlamingen zitten afvragen of de limo reeds aangekomen was, vrijdag heb ik voor de vijfde opeenvolgende dag pasta gegeten, zaterdag voelden de benen plots weer soepel aan, en vandaag zondag, stond ik toch maar lekker aan de start van de Mc Bride Run.

Ik ga steeds graag neuzen in mijn oude artikeltjes. Wie deze blog exact een jaar geleden nog niet las, gelieve eens hier, hier en hier te klikken. Mijn opdracht was simpel, namelijk de 1h54m21s van Jim De Bril eindelijk eens van de tabellen lopen, en dan nog op het traject waar hij zelf twee jaar geleden deze tijd gerealiseerd heeft.

Vorige vrijdag sprak iemand op de trein de profetische woorden: "Rimbaloe, ik heb last van winderigheid en nu heb ik remsporen in mijn onderbroek". Fijn vond ik dat, maar wat later sprak hij de nog meer profetische woorden: "Rimbaloe, stel dat je zondag in je opzet slaagt, dan zou je nogal fier zijn he, je zou dan je blog de titel Mc Pride Run kunnen geven". Die gedachte leek me fijner dan een bruine streep in een onderbroek.

Terug naar vandaag en de wedstrijd. Ik was er en ik stond er. En hoe! Mijn eerste 10 km op 50 minuten, dan enkele kilometers wat angstig voor de man met de hamer, om tenslotte het laatste kwart weer de gaskraan te kunnen opendraaien en te eindigen op 1h48m52s, vijfeneenhalve minuut sneller dan De Bril. Eindelijk is het er eens uitgekomen op een wedstrijd, eindelijk heb ik een tijd gelopen die me stilaan bij de mensen brengt. Eindelijk zal ik 's nachts verlost zijn van mijn loopnachtmerries.

En wat nu? Blijven lopen en trachten nog beter te doen, of andere uitdagingen zoeken? Het wordt vooral het tweede. Immers, de Ronde van Frankrijk en zijn cols komen snel naderbij. De dag vóór Stijn Devolder definitief het geel zal grijpen, wil ook ik Alpe-d'Huez beklimmen. Eind deze week worden de tubes terug onder spanning gezet en tracht ik mijn fietscarrière (what's in a name) te herlanceren.

Bijgevoegd alvast een foto van het begin van de wedstrijd. Op net dezelfde plaats getrokken als vorig jaar. Voor alle duidelijkheid, ik ben startnummer 2314. Let vooral op het flesje water in mijn rechterhand en op de hevige erectie (ja, ik draag rechts)!

Spierpijn

2008-05-29T00:02:00.005+02:00

Eén van mijn grootste fantasieën is om eens lekker hard onder handen genomen te worden, door een vent dan nog. Ja, u leest het goed, een vent.

Ik zal zelfs meer zeggen, had "De Droomfabriek" nog bestaan, ik zou hen een brief gestuurd hebben met dit verlangen, en ik zou pertinent zeker de uitzending gehaald hebben.

Ik wil dat Dirk Nachtergaele me eens lekker hard neemt, onder handen welteverstaan. Eerst een zware conditietraining ondergaan, en nadien, als elke spier in je lichaam volledig verzuurd is, een harde en diepe massage krijgen van de grootmeester zelf. Op het moment zelf zal het kermen van de pijn zijn, maar ik heb me altijd afgevraagd of die mannen er werkelijk in slagen al dat melkzuur in je spieren kapot te masseren en het boeltje weer soepel te krijgen.

Ik begin stilaan terug recht te krabbelen na mijn 20 km van afgelopen zondag. En dat mag gerust letterlijk opgevat worden. Nooit, maar dan ook nooit in mijn leven heeft de quadriceps zo slecht aangevoeld als de laatste dagen. Ik heb ze gisteren nog eens geteld, vanaan de trein in het Centraal Station tot ik mij neerplof op mijn stoel op het werk, zijn er 124 trappen te betreden. Opwaarts valt het nog mee, maar afdalen is werkelijk onmogelijk.

Deze avond heb ik dan mijn half uurtje zogenaamde recuperatietraining achter de rug. Het leek echter meer op een voorwaarts glijdende moonwalk dan op joggen. Maar het heeft me goed gedaan. Nu seffes nog eens mijn madam wakker maken voor een lekkere massage (in ruil waarvoor ik haar eens hard en diep zal neu.. eu.....eu....riën in haar oor) en morgen zijn we weer klaar voor de dienst.

Afgelopen zondag zal dan enkel nog een nare herinnering zijn. Een fait divers. Wie eind 2007 verklaarde dat Anderlecht dit jaar nog Champions League zou halen en de beker zou winnen, werd gek verklaard, remember. Insiders wisten echter beter...

20 km is redelijk lang

2008-05-25T22:21:00.006+02:00

Ziehier een verslagje over deze fijne zondagnamiddag en de 20 km van Brussel. Gezien die wedstrijd eigenlijk als ultieme duurloop kadert in mijn trainingsschema (je weet wel), mocht ik in principe niet voluit gaan. Vorig jaar echter, had ik er minder dan 1h50 over gedaan, dus heimelijk hoopte ik er toch nog een minuutje of meer te kunnen afpietsen. Immers, ik heb voor mijn doen echt wel hard getraind de laatste maanden (meer dan vorig jaar), en ik heb geen last meer van bloedende tepels of blaren op de voeten. Bovendien zorgde een fikse regenbui deze ochtend nog voor veel zuurstof in de lucht, dus met goede moed en sterke benen richting Brussel.

Het werd echter een afgang. Hiermee is dan ook alles gezegd en alle spanning uit dit artikel. Reeds na 2 km besefte ik al dat ik geen versnelling in de benen had, reeds na 3 km constateerde ik dat mijn maag geen water wou binnenpakken, en na 10 km wist ik dat ik mijn tijd van vorig jaar alvast niet zou breken. De tweede helft van de wedstrijd was zelfs gewoon aftellen naar de finish, en het effectief als duurloop te trachten aanzien (terwijl ik leed als op een wedstrijd).

Bijna 10 minuten trager dan vorig jaar, nog net binnen de 2 uur al kokhalzend aangekomen. Volledig op het tempo van mijn normale duurlopen, maar dan wel tegen 35 hartslagen extra per minuut.

Deze keer geen file aan de finish zelf, maar meteen erna, voor de verwijdering van de chip. Tussen die mensenmassa dacht ik voor het eerst in mijn leven hoe het zou voelen om flauw te vallen. En dan moest de martelgang via metro en trein nog volgen. Ik heb zelfs een trein laten passeren omdat ik het niet meer zag zitten om de afstand van spoor 4 naar spoor 2 te overbruggen in minder dan 5 minuten (iets dat normaal 15 seconden in beslag neemt). Op datzelfde spoor 4 kon ik niet meer op mijn voeten staan en fantaseerde ik een tweede keer over flauwvallen. Zouden ze mij opgevangen hebben, of op de sporen hebben laten duikelen?

Zoveel vragen, net als de reden waarom. Was het de reis die me nog parten speelde? De darmen die nog overhoop lagen? De hitte? Een mentaal probleem?

Ik hoop eigenlijk dat ik morgen ziek word en dat ze constateren dat er een (liefst verder onschuldig) virus in mijn lichaam zit. Eentje waar ik me kan achter verstoppen. Eentje dat me kan weerhouden om volgende week die halve marathon te lopen en Jim De Bril te kloppen, iets waar ik al twee jaar mee bezig ben.

Mijn zelfvertrouwen is momenteel niet echt om over naar huis te schrijven.

Bijgevoegd een fotootje van op de trein achteraf. Ik ben het lichaam met de pet op. Voila, het artikel staat erop en ik begeef me naar de pot. Dat rijmt bovendien (bijna)!

Boontje

2008-05-22T19:30:00.009+02:00

Eindelijk nog eens een blogje van mijnentwege. Niet dat ik geen zin had om me eraan te wagen, doch eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik te lui was. Ik was te diep verzonken in het lezen van Louis Paul Boon zijn vulgaire meesterwerk "Eros en de eenzame man". Nu ja, vulgair is een woord dat uitgevonden is door bekrompen mensen en meestal dan nog wanneer ze het over een ander hebben.

Tot mijn scha en schande was dit in mijn drieëndertigeneenhalfjarig bestaan het allereerste boek van Boon dat ik las. En ik moet zeggen, had het internet en het schrijven van blogs reeds in de jaren zeventig bestaan, mijn site zou niet op de eerste plaats gekomen zijn bij het zoeken naar de term "priemende tieten". Leve Boon!

Over priemende tieten gesproken, op het moment dat ik dit hier neerpen, zitten er twee Oosteuropese afgrijselijke wijven op 2 meter van me verwijderd, aan een andere PC te knoeien met hun internetverbinding. Nu, ze mogen komen uit om het even welk land, zolang ze op dit ogenblik maar even geen Nederlands begrijpen, of eerder, kunnen lezen. Ze hebben alvast geen priemende tieten en de dikste der twee steekt net een sigaret aan. Ze zouden alleszins nooit door de eerste casting van Mastroesjka's geraakt zijn.

Los van dit alles ben ik blij dat het in België ondertussen opnieuw wat beter weer is. We komen zaterdagochtend immers terug naar huis.

Ondertussen zijn die Oosteuropese trutten het afgebold, me achterlatend in een walm van sigarettenrook. Ook ondertussen is het bijna 20u en staat Eendracht Aalst aan de aftrap van zijn halve finale in de eindronde, net als Okapi Aalst in de playoffs. Ik ga me dan maar bezuipen in de bar (lees: braaf een cola drinken samen met de echtgenote) en om de twee minuten naar mijn GSM kijken, hoopvol wachtend op de talloze smsjes van mijn even talloze vrienden, die me vanop het thuisfront op de hoogte houden.

Tot binnen enkele dagen, tot zondag tijdens de 20 km van Brussel. Hopelijk kan mijn roodverbrand lichaam tegen dan terug kledij en schoeisel verdragen. Hopelijk zijn mijn darmen tegen dan weer op Belgisch niveau. Hopelijk breek ik mijn record.

0476375694

2008-05-17T00:47:00.004+02:00

Afgelopen woensdag heb ik voor het eerst in jaren nog eens het Pierre Cornelisstadion betreden. De thuishaven van voetbalclub Eendracht Aalst, waar ik eind jaren 80 en het grootste deel van de jaren 90 zowat elke thuismatch gevolgd heb. Het bracht nogal wat herinneringen naar boven. We stonden onderaan de spionkop, en na al die jaren zijn de commentaren die de toeschouwers geven, nog steeds even spontaan als grappig. Jong en oud, ze doen allemaal mee. Naast ons stond er een ventje, pakweg tien jaar, die, toen iemand van de tegenstander viel, luidop, en in werkelijk plat Oilsjters riep: "Hey voeizen, kupt a e zwembad, ten kejje doar ewa goan in doiken" Folklore...

Een uur na de match liep dat ventje daar nog steeds rond, maar dan aan de arm van zijn moeder die hem voor het vuil van de straat verweet omdat hij niet meteen naar huis gekomen was. Deze keer sprak zij Oilsjters, hij was aan het snikken.

Eendracht Aalst heeft trouwens gewonnen. Zaterdag volgt de terugmatch in Woluwe voor een plaats in de halve finales van de eindronde. Ik zal er niet bij zijn deze keer, wegens op reis naar zonniger oorden.

Mijn vraag luidt dan ook even simpel als oprecht: wie kan me zaterdagavond 17 mei op de hoogte houden van het matchverloop (forum http://www.iendracht.be/)? Een smsje bij eventuele goals volstaat al. En volgende week is er ook nog zoiets als halve finales playoffs basket met Okapi Aalstar. Ook daar doe ik een beroep op de sympathieksten onder jullie.

Wie mijn GSMnr misbruikt, de wraak der goden zal op u nederdalen. Wie mij echter helpt, zal beloond worden met Tunesische Dinars, als ik ze tenminste het land uitkrijg. Mijn Tunesische Dinaressen*, die ga ik denk ik allemaal ter plaatse opgebruiken.

*dat grapje is gepikt van een collega.

Joggen

2008-05-13T23:23:00.002+02:00

Deze tijd van het jaar duiken ze weer overal op: de joggers. In het Warandepark in Brussel zie je dezer dagen een surrealistisch schouwspel: klein, groot, dik, dun, in alle maten en gewichten, doch niet degene die je kunnen bekoren. Met de zomer in het vooruitzicht wil iedereen een maatje kwijtspelen. Je kan je uiteraard afvragen of middagtemperaturen van 30 graden in de schaduw en het meest vervuilde stukje groen van het land hier de beste omstandigheden voor zijn, maar dit geheel terzijde, ik loop er immers ook tussen.

Wie vaak gaat joggen, kent de universele taal: steeds aan de rechterkant van de weg lopen, en naar elke persoon die je kruist, even de linkerhand opsteken, gecombineerd met een knikje, een "yo" of een "ie". En zelfs al zit je stikkapot, toch ga je dat nooit laten merken. Je gaat integendeel terug je kadans zoeken, ook al ben je aan het afzien als de beesten. En tijdens de "yo" taxeer je die andere, en kom je tot de constatatie dat jij beter bent dan hem, althans dat prent je jezelf in.

Een tijdje geleden was ik aan het lopen langs de Dender, en probeerde ik wat op mijn armbeweging te letten. Het probleem is dan echter dat je de neiging hebt te overdrijven en op een ietwat zjanetterige manier met de armpjes begint te zwaaien. Plots word ik voorbijgereden door een fietser die me nog snel toeroept dat ik een mooie stijl heb. Ofwel meende hij het, ofwel was het een homo, maar dan zou hij en passant wel eens op mijn achterste getikt hebben, ofwel was hij mij simpelweg aan het uitlachen.

Waarschijnlijk een combinatie van de drie.

Sterchele

2008-05-08T23:14:00.006+02:00

Deze avond op de trein hoorde ik toevallig twee debielen tegen elkaar bezig.

Debiel 1: Ja jong, straf he van Sterchele.
Debiel 2: Inderdaad, maar dat was te verwachten he dat zoiets ging gebeuren.
Debiel 1: Die rotverwende voetbalprofs met hun sportbak onder hun gat.

Ze zijn toch zo intelligent, die mannen. Over alles hebben ze hun eigen mening, en ze kunnen alles voorspellen, toch of vooral zeker nadat de gebeurtenis zich al afgespeeld heeft.

Het is dit soort mensen dat al 8 jaar de spot drijft met Frank Vandenbroucke, maar als hij volgend jaar een klassieker zal winnen, zullen zij als eersten deze fenomenale comeback toejuichen. Ze hebben vandaag kritiek op Yves Leterme en ze weten allemaal perfect dat zijn regering heel snel zal vallen, terwijl ze niet weten waarvoor de afkorting BHV staat. Ze vinden ook dat Justine Henin plots niet meer kan tennissen en dat ze beter ook gestopt was, net als Kim Clijsters. Ze verkondigen theorieën alsof ze deze zelf uitgevonden hebben, terwijl deze dezelfde ochtend letterlijk in de krant te lezen stonden.

Ze weten werkelijk alles, behalve hoe debiel ze zijn!

Zever, gezever

2008-05-07T23:53:00.004+02:00

Fan: Zeg Rimbaloe, sinds je niet meer over sport en kakken wil schrijven, is het hier maar kalmpjes he.
Rimbaloe: Zwijg me ervan, ik heb totaal geen inspiratie. En het wil nu net lukken dat ik de laatste dagen nogal last heb van mijn darmen.
Fan: Jaja, dat zou nogal een spetterend artikel geweest zijn he anders.
Rimbaloe: Jaja, dat zou nogal een spetterend artikel geweest zijn he anders.
Fan: Waarom zeg jij mij na?
Rimbaloe: Wegens gebrek aan inspiratie.
Fan: Wat een kaktoestand zeg.
Rimbaloe: Breek mijn mond niet open he.
Fan: Zeg, over breken gesproken, hoe is het met uw looptrainingen? Is dat binnen enkele weken niet die bewuste halve marathon waar je je record ging breken?
Rimbaloe: Ja, maar ik weet nog niet of ik deelneem. Ik ben bang om af te gaan.
Fan: Afgaan??? Moet je nu echt elk gesprek richting kakken forceren?
Rimbaloe: Sorry, het floepte eruit voor ik het wist.
Fan: Kijk, nu doe je het weer.
Rimbaloe: Waarom noem jij jezelf eigenlijk fan als je enkel maar commentaar kan leveren?
Fan: Omdat ik de laatste tijd het schijt krijg van uw blog.
Rimbaloe: Ik ook, het is maar plattekes he de laatste weken?
Fan: Imodium kan wonderen doen.
Rimbaloe: Wat het ook moge zijn, jij krijgt het schijt van mijn blog, ik krijg een blog van uw schijt.
Fan: Graag gedaan.

Billy the sequel

2008-05-04T23:40:00.009+02:00

Billy Joel had sinds 1994 Europa eigenlijk volledig links laten liggen (voor een Amerikaan is dit technisch gezien eerder rechts, maar dit is misschien iets te veel een doordenker). Tot begin 2006 plots geruchten de kop opstaken dat hij nog eens de Oceaan zou overvliegen naar aanleiding van zijn aan de gang zijnde concerttour. En enkele weken later lekten de eerste data uit. België was er niet bij, de Ahoy in Rotterdam echter wel, dus wij daarheen.

Ik moest en zou contact hebben met Billy Joel. Ik wist dat hij in zijn andere optredens steeds op een bepaald ogenblik een petje van iemand uit het publiek vroeg, en er vervolgens een volledig nummer mee speelde, dus ik had beslist dat ik die persoon zou zijn. Ik had mijn geel Tour de France petje mee en uiteraard een stift, want Billy zou in het midden van zijn optreden ook de tijd nemen mijn pet te signeren (tja, mijn naïviteit kent soms geen grenzen).

We komen aan in Rotterdam rond 17 uur, ik wou immers als eerste naar het podium stormen op het ogenblik dat de deuren opengingen. Het viel al meteen op dat Billy Joel zijn gloriemomenten reeds ver achter hem lagen, want er waren amper een 30-tal fans aanwezig. We besluiten dus even de omgeving te verkennen.

Aan een zij-ingang merk ik enkele fans op. Een dikke Deense groupie vertelt me dat reeds enkele leden van de band (lees: beind) aldaar binnengegaan waren. Dus Billy Joel zou dat ook wel doen. Change in plans: ik zou mijn eerste rij tijdens het concert opgeven voor dit hier, een berekende gok. Hier waren de kansen op contact immers realistisch.

En toen begon het lange wachten. Ongeveer anderhalf uur later stijgt de nervositeit plots. Er komt een wagen aangereden met geblindeerde ruiten en de security maakt, bij gebrek aan hekkens, een menselijke ketting. Ik sta op het punt om weggedrumd te worden, zeker als die dikke Deense zich ook schrap zet. Soms hoor je van die verhalen van vaders die plots een wagen kunnen optillen als hun kind eronder zit, ook ik leek opeens over bovenmenselijke krachten te beschikken, en met mijn rechterheup slaag ik erin 120 kg Deens vlees een tiental meter zijwaarts te katapulteren. Here here...

Billy Joel stapt uit de wagen, ik steek mijn petje en stift naar hem uit, en hij neemt gewoonweg de tijd om het te signeren. Sindsdien ligt dat petje ergens vacuüm verpakt in een kluis.

En het concert zelf, dat was uiteraard eveneens fantastisch, ook al stonden we "slechts" op de derde rij. Objectiviteit in deze materie is mij echter volledig vreemd. Schaamtegevoel eveneens, zoals onderstaand filmpje bewijst, zeker als je over geluid beschikt...

Billy

2008-04-27T23:19:00.003+02:00

Het moet ongeveer 25 jaar geleden zijn ondertussen. De allerbeste muziek werd gemaakt in 1983, iedereen weet dat, zelfs diegenen die nog niet geboren waren. Het moet dan geweest zijn dat mijn oudste broer (ik vraag mij af of hij hier nog komt lezen), mij een LP liet beluisteren.

Dat was het album "An Innocent Man" van Billy Joel. Ik was op slag verliefd. Zonder zeveren, die mannen die om den brode zichzelf afbeulen op een tweewieler (om hun beroep niet bij naam te noemen), ze kunnen niet op tegen Billy Joel.

Ik durf me dan ook zonder schroom zijn grootste fan in België te noemen. Dat kan belachelijk klinken en de jeugd van tegenwoordig heeft waarschijnlijk nog nooit van de man gehoord, maar hij is en blijft een van de grootste artiesten ooit. Eind jaren 70 regende het zowat elk jaar Grammy awards: best album, best song, best male vocal performance, soms zelfs meerdere per jaar. De man zijn kast staat vol met Grammy's, hij was op dat moment zelfs the biggest of them all.

Hij heeft twee keer in België opgetreden. De laatste keer in 1994. Radio Donna organiseerde toen een wedstrijd: 5 personen konden gratis de soundchecks van het concert in Flanders Expo bijwonen en één van die vijf kreeg zelfs een meet and greet. Het enige wat je moest doen was een gele briefkaart (jaja, de beruchte gele briefkaart) opsturen naar Donna. Ik heb dat toen ook gedaan, ongeveer 55 keer. Het moment dat ze de winnaars bekend maakten was het kot te klein, ik was er immers bij.

Echter, de meet and greet was jammergenoeg voor een ander, maar het was toch een onvergetelijke dag. En ik zou hem ooit wel eens face to face zien, daar twijfelde ik geen seconde aan. Gewoon geduld uitoefenen en niet afwijken van het doel.

De pech die ik had was dat Billy Joel sinds 1993 geen nieuw pop album meer uitgebracht heeft. Hij bleef echter wel touren, maar liet Europa steeds links liggen. Tenminste tot de zomer van 2006...

En als op zondagavond Flikken dit seizoen steeds met "wordt vervolgd" afleveringen mag uitpakken, dan mag ik dat ook!

Logo

2008-04-25T00:41:00.004+02:00

Ik ben al maanden op zoek naar een origineel logo om op de unieke en limited edition Rimbaloe "ultimate feel sexy and make women horny and men jealous" running/sports t-shirts te plaatsen, maar mijn creativiteit is beperkt. Zeker op dit vlak.

Nochtans, onderstaande cartoon bewijst dat het soms niet moeilijk hoeft te zijn. OK, het is grof en confronterend, heel pijnlijk confronterend zelfs, maar niettemin heel sterk gevonden.

Wie helpt me bij mijn logo? Maak me iets origineels en ik publiceer het gegarandeerd. Ja, dit is een smeekbede. En neen, er hoeft geen wielrenner of anale afscheiding (het woord stront klinkt zo platvloers, dus dat ga ik hier niet meer gebruiken) in verwerkt te zijn.

Blote wijven? U vraagt, wij draaien

2008-04-22T23:05:00.004+02:00

Amper twee dagen na mijn belofte valt het me al zeer zwaar om onderwerpen te vinden. Maar gezien pippi geen kaka is, gaan we het dus maar eens over dat eerste hebben.

Iedereen onder ons heeft de laatste tijd wel de beruchte mail gekregen met een heleboel naaktfoto's van een roodharige schone, laat ons eerlijk wezen, een echte vosse voenk, zoals men bij ons dan pleegt te zeggen.

Doch dit gezegd zijnde, het zijn foto's van de genaamde Heather Christensen, best te pruimen, hoogstwaarschijnlijk even letterlijk als figuurlijk. Voor de geïnteresseerden, google maar eens naar haar afbeeldingen en je zal begrijpen wat ik bedoel. Of toch, voor de luiaards, klik even hier voor een zedige foto.

Nu, die mail, die trouwens geen enkele zedige foto bevat, eindigt met de vraag of we weten wie deze persoon is. Het antwoord is de actrice die Pippi Langkous speelde indertijd. Kleine meisjes worden groot en lelijke dozen kunnen inderdaad smakelijke hapjes worden blijkbaar.

Gezien het mijn taak is toch enige educatieve zin aan deze blog te geven, heb ik, nieuwsgierig als ik ben, even wat verder onderzoek verricht. En ja, die beruchte mail is niet meer of minder dan een hoax, dus een leugen.

Even wat meer duiding: de serie Pippi Langkous liep helemaal begin jaren 70, wat zou betekenen dat mooie Heather vandaag ergens rond de 50 jaar oud zou zijn. Je zou kunnen antwoorden dat de foto's in die bewuste mail misschien 30 jaar oud zijn, maar geloof me, ik kan het weten (Flair), 30 jaar geleden hadden de vrouwen nog serieuze bosjes staan onderaan en op de bewuste foto's is het daar nog kaler, en weliswaar ook minder droog, dan in de Sahara. Ja, voor de durvers, laat gerust uw mailadres achter in de comments, en ik stuur de mail wel persoonlijk door.

De waarheid, beste lezers, is dat Pippi Langkous indertijd vertolkt werd door een zekere Inger Nilsson (geboren in 1959) en dat Heather Christensen een op en top Amerikaanse is, van nog geen 30 jaar, die vooral bekend is van Playboy.

Dankuwel Rimbaloe voor deze verder totaal oninteressante info.

Vrouw(on)vriendelijk

2008-04-20T23:37:00.004+02:00

Vorige week kreeg ik een mailtje van iemand met de opmerking dat mijn blog de laatste tijd nogal vrouwonvriendelijk is. Ik was redelijk verontwaardigd toen ik dat las en dit simpelweg om de reden dat mijn blog eigenlijk altijd al vrouwonvriendelijk geweest is...

Nee serieus, het klopt eigenlijk wel. Het gaat hier altijd over sport, kakken of Carnaval. Ik kan me goed voorstellen dat weinig vrouwen zich hier in kunnen vinden. Behalve dan uiteraard de voorzitster van de Bambrugse fanclub van Philippe Gilbert :)

Dus ik ga mijn leven beteren, althans, ik ga een poging ondernemen. De komende maand zal ik het dan ook geen enkele keer over die drie onderwerpen hebben. Het zal zwaar worden en mogelijks totaal oninteressant, maar het zal me wel lukken. Hell, misschien schrijf ik wel een ganse maand totaal niets. Liever dat dan mezelf verloochenen.

Morgen koop ik alvast de Flair om daar wat vrouwelijke inspiratie op te doen.

Victorie

2008-04-16T23:13:00.003+02:00

Binnen anderhalve maand vindt tussen Ieper en Poperinge de jaarlijkse McBride Run plaats. Dit is de befaamde halve marathon waar Jim De Bril zijn record gelopen heeft en waar ik vorig jaar de man met de hamer tegengekomen ben. Dit jaar zal ik opnieuw deelnemen. Ik zal in vorm zijn, dat daar niemand aan durve twijfelen. Maar hoogstwaarschijnlijk zal ik wederom falen, ik verwacht me immers aan helse weersomstandigheden, of acute diarree-aanvallen of iets dergelijks. Ach ja, als we ons maar amuseren, en zoals ik hier enkele dagen geleden schreef, de aanhouder wint.

Als ik ga trainen volg ik meestal dezelfde trajecten. Negen kansen op tien is dit langs de Dender tussen Aalst en Ninove. Lopers zie je er niet echt veel, maar fietsers des te meer. Als ik dan al eens een loper zie, dan komt de testosteron naar boven (zelfs als het een vent is) en vertik ik het om me te laten inhalen. Deze avond was het weer van dat. Plots dook er iemand op in mijn gat en hij wou niet lossen. Hij bleef ostentatief wat hangen op tien meter. Geen probleem, ik moest nog maar een tweetal kilometer lopen, dus ik drijf het tempo op. Ik merk dat hij sneller begint te ademen, ja zelfs hijgen. Of dat nu aan mijn snelheid lag of aan het zicht op mijn lekker kontje (de waarheid heeft zijn rechten), ik weet het niet, maar alleszins, het gat werd groter en voor hem werd mijn gat dus kleiner.

Mijn vertrouwen groeit, ik ben zeker van mijn stuk en de laatste honderden meters zijn een ware triomftocht. Nog een laatste keer achterom kijken en inderdaad, geen loper meer te zien. Ik vertraag en aan de finish gooi ik als een echte mijn armen in de lucht. Net op dat moment knalt er mij een fietser voorbij. Ik meteen armen naar beneden en doen alsof ik deze gewoon even nonchalant aan het strekken was.

Ik wil maar zeggen, nooit te snel victorie kraaien, en zeker niet vroeger dan de meet. Iedereen maakt het wel eens mee, zelfs de allergrootsten.

a man with a plan (deel 5, ja het laatste)

2008-04-13T23:43:00.002+02:00

Tom Boonen reed dus met fiets en al het hotel binnen. Ik zie ondertussen mijn leven voorbijflitsen en besluit er gewoon achter te lopen. Ik weet nog steeds niet hoe het gebeurd is, maar plots sta ik, als enige niet-geautoriseerde persoon, aan de check-in van het hotel, met de fiets van Tom Boonen in mijn handen. De ex-wereldkampioen is gewoonweg mijn trui aan het signeren. Te gek! In volle euforie van mijn geslaagde daad, vraag ik aan de kok van het hotel of hij een foto wil maken van Boonen en mezelf. Aldus geschiedde...

OK, ik sta er zelf enorm mottig op, but who cares. Ik heb zelfs de trui mee laten fotograferen. En Tom Boonen is een mens van vlees en bloed, die zijn tijd neemt voor zijn fans, zolang ze zich niet opdringen. Ik besluit dan ook verder de man niet meer te storen, bedank hem voor de minuut tijd, en stap glunderend het hotel uit, recht naar mijn wagen.

Terwijl ik weghuppel, bekijk ik de foto. Tot mijn grote verbazing zie ik echter geen handtekening staan. Hoe kan dat nu? Hij heeft toch gesigneerd, net onder de tricolore band? Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Word ik nu gek of wat? Ik haal mijn trui boven en merk dat hij weldegelijk gesigneerd heeft, maar dan op de achterkant...

Stom kieken dat ik ben. Gewoon van de stress de trui achterstevoren gelegd. Wat nu? Nog eens enkele jaren wachten? Of toch stoute schoenen aantrekken en terug het hotel trachten binnen te raken? Dat laatste durfde ik echt niet. Ik bleef dus maar wat rondhangen, ondertussen nadenkend over een plan.

En plots komt er een geschenk uit de hemel vallen, en dat geschenk heet Rik Van Slycke, de sympathiekste der ploegleiders. Bovendien ploegleider van Quick Step. Ik stap op hem af, leg hem nederig de situatie uit en vraag hem of hij even mijn trui nog eens wil laten signeren. Wat hij gelukkig voor mij graag wou doen.

Dus het resultaat is nu dat mijn trui niet één, maar twee keer gesigneerd werd door Tom Boonen. Een voorteken dat hij eind september de kroon wederom zal binnenhalen?

Uiteraard is het louter toeval dat deze reeks artikelen net vandaag, zondag 13 april 2008, tot zijn conclusie komt. Louter toeval, maar mooi meegenomen. Dankuwel Tom!

a man with a plan (deel 4)

2008-04-10T23:03:00.005+02:00

OK, dus terug naar de driedaagse. De rit in Middelkerke was voor mij faliekant afgelopen, maar er was nog etappe twee, met aankomst in Koksijde. Mijn bronnen (Jim De Bril) hadden mij verteld dat hun bronnen (internet) hen verteld hadden dat de Quick Step ploeg in De Panne verbleef na die rit. Ik dus daarheen.

Tegen mijn gewoonte in arriveer ik te vroeg, zowat twee uur zelfs. Ik besluit eerst de buurt te verkennen en alle sluipwegen naar het hotel in kaart te brengen. Eens dit gebeurd, heb ik het verloop van de rit gevolgd in een nabije taverne.

Om een lang verhaal kort te maken, na de rit plaats ik mij meteen strategisch tussen de ploegvrachtwagen en het hotel, die zich op pakweg 30 meter van elkaar bevinden. Ik wist dat de renners zich na de aankomst in Koksijde per fiets zouden begeven naar het hotel, dus ook Tom Boonen.

Ik sta daar zowat als enige. Dirk Nachtergaele is ondertussen ook buitengekomen. Hij ziet me staan met mijn trui, lacht eens naar me, en doet meteen verder waarmee hij bezig was, namelijk me negeren. Nog geen tien minuten later doemt plots de eerste Quickstepper op, Sebastien Rosseler. Hij geeft zijn fiets af aan een van de mecaniciens, en stapt rustig de straat over richting hotel. Ik kon rustig een praatje maken met hem, dit wordt hier een makkie. Ondertussen begint het volk echter van alle kanten toe te stromen.

Enkele minuten later, verschillende renners rijden voorbij, plots in de verte weer enkele Quicksteppers, Devolder en Weylandt. Ze blijven even wachten, en beslissen dan nog wat te gaan bijtrainen. Toch een mooie foto kunnen maken.

De tijd verstrijkt en ondertussen is het drummen voor een plaatsje. Waar blijft Boonen toch? Plots, in de verte doemt hij op, omringd door nog enkele ploeggenoten. Ik zet me strategisch links van de straat, net waar hij moet afslaan richting mecaniciens. Nog enkele seconden, ik kan hem ruiken, ik kan hem bijna aanraken, ik neem trui en stift in de handen en Boonen, die draait gewoonweg naar rechts, meteen richting hotel. Hij rijdt met fiets en al de inkombalie binnen.

Dat moet zowat het moment geweest zijn dat de hemel op mijn hoofd viel. Dit ging gepaard met een enorme magnetische storing waar zelfs die van in Lost (laatste aflevering seizoen 2) niet tegenop kan, doch dit geheel terzijde.

Ik mag mijn artikeltjes niet te lang maken, maar ik beloof plechtig dat in deel 5 het verhaal eindigt. En ja, uiteraard zal het me lukken, dat is allang duidelijk ondertussen. Als je echt iets wilt, en je doet je best, dan komt het in orde. Dat vertelden ze ons vroeger op school toch ook altijd?

a man with a plan (deel 3)

2008-04-09T00:14:00.002+02:00

We schrijven ondertussen woensdag 2 april 2008, De Panne, 24 minuten na de aankomst van de tweede etappe in de Driedaagse, aan het hotel waar Quick Step logeert. Wouter Weylandt en Stijn Devolder.

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaw

2008-04-06T22:18:00.004+02:00

Iedereen die al leefde, weet nog waar hij was of wat hij aan het doen was tijdens de maanlanding en toen hij hoorde over de dood van Elvis of die van Koning Boudewijn. Of de eerste keer sex, wie niet meer weet wat hij toen aan het doen was, daar schort toch echt iets aan.

Remember Mexico 86, België-USSR? Ik was te jong en mocht niet kijken, maar ik kon de slaap niet vatten en hoorde mijn vader tot boven juichen. Olympisch goud voor Deburghgraeve en Werbrouck in 96? Er ontbrak een televisie op het trouwfeest van mijn broer, dus iedereen 's nachts naar zijn wagen om de zwemfinale live op de radio te beluisteren.

Of Stijn Devolder die de Ronde van Vlaanderen wint op 6 april 2008. Wat een wedstrijd was dit toch. In bijwijlen heroïsche weersomstandigheden bewees Quick Step dat het voor de Vlaamse klassiekers nog steeds de beste ploeg heeft. En Devolder was vandaag de opperflandrien. Prominent aanwezig in de spits, en voor één keer zichzelf verloochenend toen hij bewust niet meewerkte terwijl hij met een klein groepje in de aanval was. Om dan verschroeiend te demarreren op de Eikenmolen en ons allemaal het spannendste half uur van het jaar te geven.

Tom Boonen speelde vandaag de ultieme meesterknecht. Met de vingers in de neus pareerde hij zowat elke aanval in de achtervolgende groep. Vincere insieme, samen winnen, de leuze van de vroegere Mapei ploeg was nooit veraf deze namiddag.

Er zullen wel weer van die onvoorstelbare losers zijn, die er geen knijt van verstaan, en met hun kritiek op Boonen zullen komen. Doping, zijn hereniging met Lore, het feit dat hij dit jaar nog niet gewonnen heeft in Vlaanderen, alles is goed om hem hard aan te pakken. Vorig jaar had hij ook zogezegd een slecht seizoen gereden. Inderdaad, twee ritten plus groen in de Tour en de helft der Vlaamse klassiekers, plus nog een heleboel andere wedstrijden, dat telt inderdaad niet.
Get a life, bende onnozelaars. In plaats van naar de laatste kilometer van de koers te kijken, ga eens wandelen op een zondag en ga de frustratie van jullie zielig leven op een schaap in de wei botvieren, dat zullen jullie ongetwijfeld veel leuker vinden. En jullie zullen ook eens het gevoel krijgen een gat toegereden te hebben.

Voila, dat moest er even uit. Het was desondanks een dag om nooit te vergeten. Bedankt hiervoor Stijn, today you were the man with the plan!

a man with a plan (deel 2)

2008-04-03T23:09:00.004+02:00

Ik bevond me dus in Oudenburg op een verlaten parking terwijl 15 km verder het peloton zowat klaar stond om de etappe aan te vatten.

Ik dus gas nog wat dieper ingedrukt en terug naar Middelkerke, waar ik toch nog tenminste de start zou meemaken. En deze keer raak ik er tijdig; de renners zijn gelukkig nog niet vertrokken. Een massa van jewelste, geen doorkomen aan en de start zou 15 minuten later plaatsvinden. Ik besluit een risico te nemen en deze start op te offeren. Ik loop rond het casino en kom uit aan de ploegbussen met helemaal achteraan die van Quick Step. Ik kruis verscheidene renners die zich nog snel richting vertrek begeven: Ballan, Devolder, Baldato, Weylandt, allen komen ze ostentatief op me afgereden, maar ik ben op zoek naar slechts één persoon. Boonen zit nog steeds in de bus, ik voel het, ik weet het. Hij wacht op me.

Iedereen wordt nerveus, binnen een minuut begint de etappe. De groupies verwijderen zich van de bus en spurten naar het casino. Ik niet, want ik weet beter, Tom Boonen maakt zich klaar om de bus te verlaten. Plots gaat de deur open. En wie duikt op? De chauffeur. Hij bekijkt me, glimlacht even en rijdt weg, me in vertwijfeling achterlatend.

Gegokt en verloren heet zoiets. Het hele wielercircus kan me gestolen worden, ik besluit al mijn truien (gesigneerd of niet) op Ebay te zetten. Ik leun me tegen de balustrade van de dijk aan en staar naar de open zee. Mijn ogen dwalen af naar het zand onder me waar ik de namen "Hoste" en "Boonen" in zie staan, alsof de regen ze erin gedruppeld heeft (zie foto Nieuwsblad). Ik zet er die van mij naast. Een plotse windstoot doet echter ook deze daad mislukken. De wind kwam jammergenoeg volop mijn richting uit.

Ik begeef me terug naar het appartement, waar de renners trouwens net voorbijgereden zijn, ook iets dat ik uiteraard gemist heb. Het is ondertussen opnieuw beginnen regenen, maar dat maakt niet uit.

Ik kan nu met een gerust gemoed zeggen dat 1 april 2008 voor mij niet echt grappig verlopen is. Langs de andere kant, waar maak ik me druk over? Er komen ooit nog wel kansen.

Wat zei Scarlett O'Hara ook alweer in de laatste scene van "Gone with the Wind"? Juist ja, tomorrow is another day. So frankly my dear, I don't give a damn, dit verhaal is nog niet afgelopen, ooit komt er wel een deel 3. Echt wel.

a man with a plan (deel 1)

2008-04-02T22:46:00.003+02:00

Stel, je bent op zoek naar een handtekening van Tom Boonen net in de week dat de driedaagse van De Panne aan de gang is. Stel bovendien dat je gratis kan logeren in Middelkerke, startplaats van de eerste etappe. Wat doe je dan? Als eerste aan de bus van Quick Step gaan staan zeker die ochtend?

Dat was mijn plan althans. Maar plannen hebben soms nogal de neiging te wijzigen en ik had gelezen dat de ploeg die nacht in een hotel in Oudenburg (pakweg 15 km verder) logeerde. Dus in plaats van tussen een bende zestienjarige groupies te gaan postvatten aan een bus, had ik beslist naar het hotel te rijden en daar de renners op te wachten zonder stress.

Dus ik had mijn wekker gezet om 8 uur 's ochtends, op zich niet echt vroeg, maar anders overslaap ik mij toch. De wekker gaat af, ik spring uit bed, was me, ontbijt rustig en kruip tenslotte in de wagen richting Oudenburg. Ondertussen is het bijna 9 uur, massa's tijd, de renners zullen zich pas om 10 uur ten vroegste richting startplaats begeven. Ik luister naar het radionieuws waar ze echter zeggen dat het al 10 uur is. Wablieft, 10 uur???? Aprilgrap of wat? Nee dus, het was ondergetekende die vergeten was zijn wekker op zomeruur te zetten. Het begint te regenen...

Ik geef dus gas bij, verkeersboetes zijn op dit ogenblik niet van tel, ik heb immers een missie. Echter, in Oudenburg zijn blijkbaar nogal wat wegenwerken aan de gang en uiteindelijk kost het me 40 minuten om het hotel te bereiken. De hemel klaart terug open. Ik rij de parking op, trui reeds in de handen en rara, wie staat daar net klaar om in de bus te stappen?

Niemand, echt waar, helemaal niemand. De ploeg was reeds vertrokken. Leuk, gemoed weer onder het vriespunt. Waarom was ik niet op de dijk in Middelkerke gaan postvatten? Misschien had ik in de massa geen handtekening kunnen versieren, maar ik had dan toch tenminste een eerlijke kans gehad. Nu had ik het verpest door mijn eigen stomme fout.

Maar het is nog niet te laat. Ik moet me naar de start begeven. Ik heb nog een uur tijd om de weg terug af te leggen, wagen te parkeren en startplaats te bereiken. Fluitje van een cent.

Morgen meer hierover in deel 2.

Tommeke, Tommeke, wat doe je nu?

2008-03-28T19:59:00.003+01:00

Wielrennen is en zal altijd mijn grootste passie blijven. Urenlang naar de koers kijken (vanin de zetel) en elk jaar een weekje naar de Ronde van Frankrijk gaan, het zal nooit vervelen.

Wielertruien verzamelen is er ooit toevallig bijgekomen. De mooiste van gans het peloton is onze nationale Belgische trui die op de kampioenschappen gedragen wordt. Het beruchte model in prachtig koningsblauw (of hemelsblauw, afhankelijk van je waspoeder), met onze nationale driekleur fier op borst en rug, geeft steeds een kick, als je hem tijdens de wedstrijd door het beeld ziet flitsen.

Midden jaren 90 verdween dit shirt echter uit het peloton. De nieuwe modelletjes (o.a het gevlamde motief waarin Museeuw wereldkampioen werd) sloegen echter niet aan en in 2004 werd het retromodel opnieuw in gebruik genomen.

Deze trui moet zowat de eerste van mijn collectie zijn. Hij dateert uit 1981, toen Maertens na een onvoorstelbare comebackzomer zijn tweede wereldtitel behaalde. Hij is inmiddels gesigneerd door elke Belgische wereldkampioen profs op de weg van de laatste 50 jaar, behoudens de betreurden Monseré en Dhaenens. En was ik er twee jaar eerder aan begonnen, dan had ik zelfs via Rik Van Steenbergen, Briek Schotte en Marcel Kint, tot 1938 kunnen teruggaan. In het hemelrijk worden echter geen handtekeningen meer uitgedeeld jammergenoeg. Nooit meer...

Ook de genaamde Tom Boonen ontbreekt nog. Komende week moet het echter gebeuren. Ik heb dan ook beslist deze blog voor enkele dagen te sluiten om alles op alles te zetten en het Vlaanderland in te trekken, me nestelend in het zog van het wielercircus.

Het begrip groupie zal een nieuwe dimensie krijgen, opdringerigheid en omkoperij zullen schering en inslag zijn, maar de handtekening moet en zal op de trui komen. Zo staat het immers geschreven. Zo zal het zijn. Echt wel!

En weet iemand het ondertussen al?

2008-03-26T23:43:00.003+01:00

Het was niet de zetpil van Philippe Gilbert, het heeft evenmin iets met mijn darmen of met Hugo Claus te maken, en neen, het is ook geen zelfbouwpakket voor een vibrator.

Het is echter wel een bouwpakket. Vroeger, toen ik jong was en veel tijd had, deed ik nogal vaak aan modelbouw. Ik denk dat de meeste venten dat in hun jeugd wel gedaan hebben (modelbouw en aftrekken, als ik zo even in mijn vriendenkring navraag). Het probleem is dat mijn jeugd maar niet afgelopen raakt. Ik zie de comments ivm aftrekken al in gedachten verschijnen, evenals de IP adressen van diegenen die ze plaatsen.

Dus nu dat ik iets minder jong ben, maar nog steeds veel tijd heb, haal ik af en toe eens mijn bouwdozen boven. Gewapend tegen de lange winters heb ik nog zowat 25 vliegtuigen staan in ongeopende dozen, enkele wagens, boten en zelfs ruimtetuigen van Star Wars en Star Trek. Op alle mogelijke schalen. En telkens blijf ik er maar bijkopen. De ganse luchtmacht van WO2 op schaal 1/72, ik zie ze hier al in de living staan naast mijn miniatuurwielrennertjes, ganse rekken vol.

Terug naar de realiteit nu. Wat jullie op de foto zien is uiteraard geen vliegtuig (alhoewel), maar een figuur, ondertussen (heel professioneel en met enorm veel gevoel voor detail) geverfd, maar nog niet gemonteerd. Twintigers, forget it, dit weten jullie nooit. Dertigers die begin jaren 80 hun woensdagnamiddagen doorbrachten, op Antenne 2 naar Japanse, doch in het Frans gedubde tekenfilms starend, jullie weten dit ongetwijfeld.

En morgen he, morgen haal in mijn spuit boven om alles lekker aan elkaar te kleven...

Klasse

2008-03-24T23:06:00.005+01:00

Wie wordt de man van Phaedra, of althans, wie wordt de man waarmee VTM contractueel een overeenkomst zal sluiten, om tenminste te doen alsof er liefde in de lucht hangt, liefde die toch zeker twee volle seizoenen docusoap kan vullen. Want daar gaat het immers om: (goede) TV maken die veel kijkers lokt, ze zijn in Vilvoorde namelijk ook niet van gisteren. En Phaedra Hoste is een leuk middel om dit doel te bereiken.

Vandaag moesten we afscheid nemen van Jan, de ideale schoonzoon, de romanticus, de man die iedereen als vriend zou willen hebben. Doch helaas, driewerf helaas, er loopt bij VTM al een soap met een El Sympathico, dus exit Jan.

Volgende week weten we eindelijk wie met Phaedra op reis mag: de gedoodverfde winnaar Pascal, de knapste (ik durf dat zeggen) en meest mysterieuze van de hoop? Of wordt het toch Stefan, mijn favoriet, die als underdog startte aan het programma door enkele dagen ziek in bed te liggen? Deze laatste is gek van wielrennen en moest Phaedra hem voor de keuze stellen tussen zijn fiets en haar, zou ze meteen haar biezen mogen pakken en op een ander zijn buis (van de fiets uiteraard) gaan zitten. Stefan, een man naar mijn hart (ook dat durf ik gerust zeggen).

We hebben vandaag ook afscheid genomen van de straathoertjeslook van Dina Tersago, want in het voorstukje van volgende week, leek ze weer op de Dina die we kennen van vroeger. Misschien ligt het aan mij, maar met dat kapsel en die kledij denk ik niet aan een presentatrice, maar komt spontaan mijn portefeuille naar boven (puur hypothetisch natuurlijk).

Volgende week wordt alles duidelijk.

Weet iemand wat dit is?

2008-03-19T21:55:00.000+01:00

Het vervolg

2008-03-17T23:46:00.003+01:00

Ik liep dus zondagnamiddag langs de Dender en voelde mijn benen niet meer. Met die heroïsche muziek op de achtergrond zag ik een dubbele film in gedachten draaien: enerzijds Jim De Bril die maar vadsiger en vadsiger wordt en in plaats van te trainen en te rusten, zijn jongste spruit de fles moet geven, en er 's nachts verschillende keren voor moet opstaan, en anderzijds ik, die in een halve marathon, in het zicht van de finish, van hem wegspurt.

En toen, toen begon het plots te regenen, hevig te regenen. Eerst viel het geluid in mijn linkeroor uit, dan in het rechteroor. Vier kilometer van huis verwijderd heb je dan niet veel keus: schuilen onder die ene boom die er niet is en moest hij er zijn, nog zonder bladeren deze tijd van het jaar, was dus geen optie. Blijven lopen dan maar. En niemand met rode bottekes in de buurt om mijn testosteron op te pompen en me allerhande geile dingen toe te roepen in een onbestaande taal.

Op zulke momenten heb je veel tijd om na te denken. Mijn maand voorsprong op mijn loopschema is ondertussen volledig verdwenen en tussen half maart en eind mei (20 km van Brussel) vorig jaar, heb ik maar liefst 28 keer de loopschoenen aangetrokken voor gemiddeld meer dan 9 km per keer. Hoe ga ik dat nog evenaren? Lang leve het bijhouden van schema's...

Ik zal mijn filmmuziek nog hard kunnen gebruiken de komende maanden.

The prequel

2008-03-16T23:28:00.010+01:00

Een film zonder muziek, is als een Rimbaloeblog zonder sex of kakken, met andere woorden het trekt op niet veel. Het toeval wil nu dat ik een sucker ben voor filmmuziek. En dat maakt dat ik eigenlijk niet veel aan te merken heb op een zwaar de grond ingeboorde prent als Pearl Harbor.

Zoals bij zovele films werd de muziek geschreven door Hans Zimmer en zijn team en mijn mp3 spelertje staat er dan ook vol van (het kan niet allemaal Billy Joel, Carnaval of "de dikke lullen band" zijn, nietwaar).

De man zijn muziek wordt zowat op elke heroïsche documentaire gemonteerd. Pirates of the Caribbean, Black Hawk Down, Gladiator, The Thin Red Line, Backdraft, iedereen kent het werk van Hans Zimmer, soms zelfs zonder zijn films gezien te hebben. De laatste scene van "The Da Vinci Code" is net dankzij deze muziek de enige van gans de film die blijven hangen is.

Gezien mijn looptrainingen dit jaar niet echt van de grond lijken te komen, dien ik mij dus te beroepen op dit soort stimulerende muziek, om het afzien wat te minderen. Deze middag gaf dit nummer van de Pearl Harbor soundtrack me echt vleugels. Voor wie geen geluid heeft, valt dit blogje uiteraard voor een groot stuk in het water. Jammer maar helaas.

En gezien dit artikel al lang genoeg is, volgt morgen het vervolg.

Een scheet in een fles

2008-03-12T23:42:00.003+01:00

Bijna een jaar geleden, op een mooie ochtend, brak een spontane treinstaking uit. Er was immers een treinbegeleider het slachtoffer geworden van agressie. Ik heb daar toen een blogje aan gewijd waar ik de oplossing voorstelde, en ik citeer:

"'t Is nochtans simpel, veel van die treinbegeleiders zijn als het ware vernepelingskes, simpele zielen met piepstemmetjes en zonder ballen aan hun lijf. Moest ik zat, werkloos of zonder ticket op een trein zitten en er komt mij zo iemand de les spellen, ik zou hem ook eens onder handen nemen. Moest er echter een kleerkast van een vent vol met tatoeages voor me staan, ik zou meteen mijn pamper aantrekken en braafjes doen wat hij me opdraagt (behalve als dit iets anaals betreft)."

Dus concreet, engageer welopgevoede buitenwipperstypes als treinbegeleider en het zal er al veel kalmer aan toegaan.

Gisteren, 11 maand later dus, kreeg ik daar nog een comment op van een zichzelf veel te serieus nemend, alle zin voor humor en ironie ontberend, ongetwijfeld gebukt gaand onder een zwaar trauma, op google surfend naar artikels over treinbegeleiders, en zonder twijfel enorm klein geschapen persoon.

Ik kreeg heel wat vuils naar mijn hoofd geslingerd. Hij categoriseert me met 'mannekes met grote mond tot als het zover is, zijn ze maar een scheet groot'.
Los van het feit dat zijn zinsconstructie niet klopt, wens ik toch even te reageren op het feit dat hij me met een scheet vergelijkt. Ik nodig hem uit om eens achter me te komen staan als ik spruiten gegeten heb. Die scheten zijn op dat moment niet te versmaden en daar gaat een mens echt wel van lopen, zelfs een treinbegeleideragressor.

Normaal reageer ik niet op comments van losers, maar ik heb zijn IP adres even nagegaan en, sorry dat ik de naam hier ga uitspreken, hij woont in... Dendermonde.

En daarmee is meteen ook alles gezegd.

The return of the sp.a

2008-03-10T23:25:00.005+01:00

Ik ging hier vandaag iets schrijven over eurosong en die met haar geile kop en haar rood kleedje en dito botjes, maar het is al te laat op de avond en ik wou er een foto bij plaatsen, wat blijkbaar niet schijnt te lukken.

Dus zal het voor morgen zijn.

From hero to zero

2008-03-06T21:39:00.003+01:00

Dames en heren, welkom op deze subjectieve wielersportblog...

In het jaar des heren 2005 besliste de UCI om een nieuwe supercompetitie uit de grond te stampen: de zogenaamde Pro Tour. Gedurende gans het wielerseizoen zouden de renners punten kunnen verzamelen in de grootste rittenwedstrijden en eendagskoersen. De winnaar zou zich de beste renner van het seizoen mogen noemen en om de verzamelaars nog wat extra te kloten, werd ook beslist een leiderstrui aan de competitie te koppelen.

Na amper twee jaar was het al dikke ruzie tussen de UCI en enkele organisatoren omdat deze laatsten zelf wilden beslissen wie aan hun wedstrijden mocht deelnemen.

Deze week zal bepalen hoe het verder moet, want blablabla (wie het interesseert zal zelf wel de krant lezen).

Alleszins, omdat de grote ronden en enkele topklassiekers geen deel meer wensen uit te maken van de Pro Tour, is het UCI in een wanhopige poging gestart enkele nieuwe organisaties aan de kalender toe te voegen, zogenaamd onder het mom van mondialisering van de sport. Onder die organisaties sinds dit jaar ook de Tour Down Under in Australië, openingswedstrijd dus van de Pro Tour. Grote winnaar daar werd de enorm gekende Duitser André Greipel, die naast de eindzege, ook 4 ritoverwinningen behaalde. De top 5 van het klassement bevat, naast Greipel, ook nog overbekende renners als daar zijn Delage en Buffaz, beide met een enorm palmares...
En de tweede in diezelfde Tour Down Under, Allan Davis, toevallig wel een renner met naam, wordt niet eens opgenomen in de Pro Tour rangschikking, omdat zijn ploeg geen deel mag uitmaken van het circus.

En een circus, dat is het. Want veel van die renners zullen verplicht dienen deel te nemen aan de kasseiklassiekers in Vlaanderen, iets waar sommigen onder hen voor huiveren. Vorig weekend heeft de fiere Pro Tour leider André Greipel eens mogen proeven van de Omloop het Volk. In zijn geval was het eerder lijden dan leiden, want de arme man eindigde 143ste, oftewel... allerlaatste.

Verlangen

2008-03-04T23:28:00.004+01:00

De reden van de goede prestaties van Philippe Gilbert is niet meer of niet minder dan natuurlijke oftewel lichaamseigen doping. Maandag stond immers in Het Nieuwsblad een klein artikeltje waarin men vermeldde dat de Phille sinds begin dit jaar een nieuwe vriendin heeft. Patricia is haar naam, en ze werd zowat 19 jaar geleden geboren. Ze is blond en ziet eruit als een echt barbiepopje.

Nu vraagt gans wielerminnend (lees: roddelend) België zich af wie deze bloedmooie blondine dan wel mag zijn. Ze houdt zich immers liever op de achtergrond.

Wel, het heeft bloed, zweet, tranen en vooral veel geld gekost om aan een foto te raken, maar het is uiteindelijk gelukt.

Aanschouw hier de nieuwe vriendin van Philippe Gilbert.

Openingsweekend

2008-02-29T23:31:00.008+01:00

Dit weekend is het eindelijk zover: de officiële start van het Belgische wielerseizoen. Tot grote wanhoop en frustratie van mijn huisgenoten zal de TV zowel zaterdag als zondag een ganse namiddag op Sporza staan.

Ik ga me even wagen aan een pronostiekje...

Voor zaterdag lijkt het simpel: de grote man in vorm is onze goede vriend Philippe Gilbert. Ook al zou ik hier iemand anders willen vermelden, ik durf het niet (ik heb bedreigingen ontvangen van zijn fanclub). Er is momenteel simpelweg niemand die qua niveau in zijn buurt komt. Dus dan is het simpel. Gilbert wint zaterdag de Omloop het Volk. En op welke manier? Volgens mij na een solo. Het zal een nerveuze koers worden en de wedstrijd zal, ook zeker gezien de weersomstandigheden, redelijk vroeg beslist worden. Na de Eikenberg zal er vooraan niet teveel volk meer overblijven. Gilbert wel...

Zondag is het moeilijker, gezien in Kuurne meestal wel een redelijke groep tot het laatste strijdt voor de overwinning. Ik verwacht een koers à la Gent-Wevelgem. De eerste schifting zal zoals vaak rond de Oude Kwaremont gebeuren en dan zullen de waaiers wel hun werk doen denk ik. Ze geven dit weekend nogal wat wind. Dus zit het er dik in dat het een Quick Step namiddagje wordt. Als het tot een groepsspurt komt, zal Boonen uiteraard met de bloemen zwaaien, maar ik zie eerder op het laatst nog enkelen uit de groep wegspringen: twee of drie man, met daarbij een snelle Quick Stepper als waakhond. Steegmans? Tossato? De Jongh?

Het enige dat ik hoop, en samen met mij wielerminnend Vlaanderen, is dat Hoste zich kan tonen. Als hij twee dagen lang kan meerijden met de beteren, en nog wat groeimarge heeft, dan zullen ze van ver moeten komen om hem binnen exact 5 weken van zijn ultieme droom te houden. Leif voor Vlaanderen en Vlaanderen voor Leif!

Balkjes

2008-02-28T00:02:00.003+01:00

Vandaag liep het proces af tegen Eric Goethals, de ex-beurs-makelaar uit Aalst die honderden beleggers met lege handen achterliet. Bijgevoegd de foto die in de krant verschenen is. Wat ik zeer bizar vind, zijn die zwarte balkjes. Is dat om zijn privacy te beschermen of zo? Ze vernoemen hem immers wel bij naam en toenaam. Trouwens, geen kat in Aalst die hem niet kent. Hij was immers eveneens voorzitter van Eendracht Aalst tijdens de hoogdagen 15 jaar geleden.

Ik denk dat het eerder al die gedupeerde beleggers zijn die liever anoniem wilden blijven. Er zullen er zich hoogstwaarschijnlijk een heleboel bewust geen burgerlijke partij gesteld hebben; zij lopen liever met dat zwarte balkje rond. En zwart is in dit geval in verschillende betekenissen op te vatten.

Niettemin blijft het uiteraard heel erg voor die mensen. Voor Goethals zelf ook natuurlijk. Hij komt er weliswaar vanaf met een voorwaardelijke gevangenisstraf, maar hij moet wel een kleine 4 miljoen euro schadevergoeding betalen (aan de staat dan nog). Daarenboven krijgt de arme man 10 jaar beroepsverbod.

Langs de andere kant, who cares about beroepsverbod. Als je nog ergens enkele miljoenen verduisterd geld staan hebt (althans toch volgens het gerecht), waarom zou je dan nog gaan werken?

Maar toch, die balkjes blijf ik vreemd vinden.

Hello world

2008-02-24T23:19:00.004+01:00

De winter loopt stilaan op zijn einde dus komt de sportmens in mij terug naar boven. Dit jaar ga ik immers zonder twijfel minstens 1 minuut sneller gaan op de halve marathon en eindelijk Jim De Bril (jawel, hij bestaat nog steeds) zijn tijd naar de tabellen lopen. Daarbovenop gaan we ook deze editie weer een weekje naar de Ronde van Frankrijk (met bijhorende beklimmingen). Sinds de afdaling van de Aubisque vorige zomer heb ik echter geen meter meer gereden.

Geloof het of niet, maar ik ben het jaar echt wel subliem begonnen. Al op 1 januari heb ik mijn loopschoenen aangetrokken en nee, niet voor de show. Op het gemak een half uurtje loslopen.

Ik kan gerust zeggen dat ik sindsdien weken doe van gemiddeld 25 uur. Jammergenoeg geen 25 uur sport, maar wel 25 uur erover nadenken vanin mijn zetel.
De teller stond vorige week year to date al op het fantastische totaal van 1u51 sport en de laatste maand lag ik weer volledig stil. Is het niet de koude of de regen, dan is het wel de smog of de postcarnavalblues die me tegenhoudt.

Het goede nieuws is echter dat ik vorig jaar nog minder ver stond, dus geen paniek. I am a last minute guy. Dat was vroeger op school ook al tijdens de examens. Waarom zou ik me kapot trainen om plots 30% sterker te worden? Nee, daar is niets aan, de grieten vallen enkel op venten die elk jaar weer hun record nipt scherper stellen. Drama is wat ze zoeken en drama zullen ze krijgen van me, op welke manier ook...

Vorige week kwam de inschrijving voor de 20 km van Brussel binnen, zelfs volledig op naam van de heer Loe Rimba. Dit is het teken om echt in gang te schieten. Als de druk er is, dan lukt het wel. Drama, zoals ik zei...

Resultaat: op drie dagen tijd nog eens 2h30 erbij op de teller. Ik ga kapot van de verzuring in de benen en mijn achterste is weer verkracht door een zadel, maar het voelt best wel goed aan eigenlijk.